Η Πολιτική Δύναμη και οι Συναντήσεις στον Αθλητισμό

Υπάρχουν στιγμές που η κρατική εξουσία πρέπει να επιδεικνύει τη δύναμή της – προκειμένου να διασφαλίσει ότι θα την παίρνουν σοβαρά και ότι δεν θα επικρατήσει χάος. Σε άλλες περιπτώσεις, ωστόσο, το αποτέλεσμα και η ουσία είναι πιο σημαντικά, κι έτσι η κρατική εξουσία οφείλει να «ρίχνει τα μούτρα της» για να προχωρήσει μπροστά, αποδεχόμενη ενδεχόμενες επικοινωνιακές απώλειες ή ακόμη και μια σχετική απαξίωση.

Αυτό ακριβώς συνέβη στις γνωστές συναντήσεις του αναπληρωτή υπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση με τους ιδιοκτήτες των ομάδων μπάσκετ Ολυμπιακός,τους αδελφούς Αγγελόπουλους,καθώς και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο του Παναθηναϊκού.

Όλα ξεκίνησαν με απειλές και εκφοβισμούς. Στη συνέχεια υπήρξαν προσκλήσεις στο γραφείο του υπουργού που μετατράπηκαν σε συγκαλυμμένα παρακαλετά.Τελικά βρέθηκαν κάποιες συμβιβαστικές λύσεις που θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί νωρίτερα για την αποκατάσταση της ηρεμίας.

Ωστόσο, αυτό που δεν πραγματοποιήθηκε ήταν η εφαρμογή των νόμων ή η επιβολή ποινών για τις απαράδεκτες συμπεριφορές κατά τον δεύτερο τελικό των playoffs (1/6). Ίσως κάποια στιγμή αυτό να συμβεί ανάλογα με τις διαθέσεις της εξουσίας. Το παράδειγμα του «ειρηνοποιού» Βρούτση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με εκείνο του «σκληρού» Κυρανάκη. Ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών έχει ανοικτό μέτωπο με τον αρχισυνδικαλιστή των ταξί Θύμιο Λυμπερόπουλο, δημιουργώντας μια κατάσταση που θυμίζει θεατρική παράσταση: τσακώνονται μέσω ΜΜΕ αλλά και στις αίθουσες του κοινοβουλίου.

Οι περιπτώσεις Βρούτση/μπάσκετ και Κυρανάκη/ταξί δείχνουν δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις από κυβερνητικά στελέχη. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που τελικά έχει σημασία στην πολιτική.

Υπάρχουν όμως δύο κανόνες πολιτικής πρακτικής που αν όλοι τους είχαν υπόψη τους, πολλά πράγματα θα ήταν καλύτερα οργανωμένα. Ο πρώτος λέει ότι αν δεν μπορείς να φτάσεις μέχρι το τέλος χρησιμοποιώντας πυγμή (ή όπως κάποιοι προτιμούν τον όρο τσαμπουκά), τότε τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο. Σε αυτή την περίπτωση καλό είναι να αλλάξεις στρατηγική όσο πιο γρήγορα γίνεται.Ο δεύτερος κανόνας υπογραμμίζει ότι η πολιτική δεν είναι προσωπική αντιπαράθεση ώστε ο ένας να κρατά κακία στον άλλον.