Για έναν χρόνο, η θέση των Δημοκρατικών στην Ουάσιγκτον έμοιαζε με εκείνη του διαδηλωτή σε μια διαμαρτυρία που χτυπά κατσαρόλες και τηγάνια: δυνατή, ηθικά δικαιωμένη και σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική, γράφει σε ανάλυσή του ο Economist. Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Πλήρως αποκλεισμένοι από την εξουσία, παρακολουθούσαν τον Ντόναλντ Τραμπ να οικειοποιείται αρμοδιότητες που ανήκαν κάποτε στο Κογκρέσο, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι υποχωρούσαν αμαχητί. Το μοναδικό τους μοχλό πίεσης αποτελεί η δυνατότητα να μπλοκάρουν τη χρηματοδότηση της κυβέρνησης, ένα τέχνασμα που δοκίμασαν τον Οκτώβριο και θα επαναλάβουν καθώς πλησιάζει η προθεσμία για τον προϋπολογισμό στις 30 Ιανουαρίου — αυτή τη φορά αγανακτισμένοι για την «κατοχή» της Μινεάπολης από τον πρόεδρο. Ακόμη και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι αναγνωρίζουν ανοιχτά ότι η επιχείρηση καταστολής της μετανάστευσης εκεί έχει εκτροχιαστεί σοβαρά μετά τον πυροβολισμό δύο πολιτών από ομοσπονδιακούς αξιωματικούς. Η δολοφονία του Άλεξ Πρέτι, διαδηλωτή και νοσηλευτή, στις 24 Ιανουαρίου ήταν σοκαριστική. Το ίδιο και η άμεση παρόρμηση της κυβέρνησης να τον συκοφαντήσει. Ο Στίβεν Μίλερ, σύμβουλος του Λευκού Οίκου, τον αποκάλεσε «επίδοξο δολοφόνο» και «εγχώριο τρομοκράτη». Όμως οι Ρεπουμπλικάνοι έβλεπαν ότι τα πλάνα του πυροβολισμού έδειχναν ξεκάθαρα το αντίθετο. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση δαιμονοποίησε τον Πρέτι επειδή έφερε νόμιμα πυροβόλο όπλο ενόχλησε οργανώσεις υπέρ των δικαιωμάτων οπλοκατοχής, μια πιστή ρεπουμπλικανική εκλογική βάση. Ορισμένοι ζήτησαν κανονική έρευνα. Ακόμη και πιστοί του MAGA, όπως ο Κέβιν Στιτ, κυβερνήτης της Οκλαχόμα και πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών, είπαν ότι ο πρόεδρος «δέχεται κακές συμβουλές» και αναρωτήθηκαν: «Ποιο είναι το τελικό σχέδιο;» O παράγοντας δημοσκοπήσεις Σύμφωνα με τον Economist μία εξήγηση για αυτή την αλλαγή στάσης βρίσκεται στις δημοσκοπήσεις. Η εκστρατεία απελάσεων του Τραμπ μοιάζει όλο και περισσότερο να έχει πολιτικό βάρος. Τρεις στους πέντε Αμερικανούς λένε ότι οι τακτικές των αξιωματικών μετανάστευσης είναι υπερβολικά βίαιες. Περισσότεροι θέλουν να καταργηθεί η αρμόδια υπηρεσία, η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE), παρά να διατηρηθεί. Η υποστήριξη αυτής της πρότασης της άκρας Αριστεράς έχει αυξηθεί ακόμη και μεταξύ των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων. Πλέον σχεδόν το ένα πέμπτο την υποστηρίζει, αύξηση κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες από τον Ιούνιο. Αυτό αναδεικνύει την αναπόφευκτη ένταση στη δέσμευση του Τραμπ να ξεκινήσει τη μεγαλύτερη επιχείρηση απελάσεων στην ιστορία. Η εκστρατεία που οραματίζονται σκληροπυρηνικοί όπως ο Μίλερ — αδιάκριτες, μαζικές απομακρύνσεις — δεν είναι ούτε όμορφη ούτε δημοφιλής. Απαιτεί την κράτηση νομοταγών μεταναστών και τη δημιουργία τόσο έντονου φόβου ώστε οι άνθρωποι να «αυτοαπελαύνονται» και ελάχιστοι να τολμούν να έρθουν στην Αμερική. Η Σάρα Πιρς, αναλύτρια στο Third Way, ένα κεντροαριστερό think tank, λέει ότι το βασικό ερώτημα μεταξύ όσων παρακολουθούν τη μεταναστευτική πολιτική είναι αν ο Μίλερ αποδειχθεί τόσο ισχυρός σε αυτή την κυβέρνηση ώστε να αντέξει τα αρνητικά ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Προς το παρόν, το αφεντικό του φαίνεται ευαίσθητο στους αριθμούς. Έχει ανακαλέσει τον Γκρέγκορι Μποβίνο, το επιθετικό πρόσωπο της εκστρατείας του, από τη Μινεάπολη. Τη θέση του ανέλαβε ο Τομ Χόμαν, αξιωματούχος συνόρων που υποστηρίζει μια πιο στοχευμένη προσέγγιση. Η Κρίστι Νόεμ, επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) — και στόχος παραπομπής αν οι Δημοκρατικοί ανακτήσουν τη Βουλή στις ενδιάμεσες εκλογές — συμφώνησε επιτέλους να καταθέσει ενώπιον της Γερουσίας τον Μάρτιο. Πιέζουν οι Δημοκρατικοί Στο μεταξύ, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση οδεύει προς μερική αναστολή λειτουργίας στις 30 Ιανουαρίου, όταν λήγει η χρηματοδότηση για έξι υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένου του DHS. Οι Δημοκρατικοί απαιτούν περιορισμούς στο ICE ως μέρος οποιασδήποτε νομοθεσίας. Ο ελάχιστος μοχλός πίεσης που διαθέτουν βρίσκεται στη Γερουσία, όπου μια ομόφωνη ρεπουμπλικανική κοινοβουλευτική ομάδα — αν καταστεί δυνατό να διαμορφωθεί — χρειάζεται ακόμη επτά Δημοκρατικούς για να ξεπεράσει το φιλμπάστερ. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορούσαν να περιορίσουν τον αντίκτυπο ενός «λουκέτου» αποσυνδέοντας τη χρηματοδότηση του DHS από τις άλλες πέντε υπηρεσίες· όμως, με τη Βουλή εκτός συνεδριάσεων έως τις 2 Φεβρουαρίου, λένε ότι το νωρίτερο που θα μπορούσαν να το κάνουν είναι την επόμενη εβδομάδα. Οι Δημοκρατικοί θέλουν αρκετές δικλίδες ασφαλείας. Μία είναι η εγγύηση ότι οι ομοσπονδιακές αρχές θα συνεργάζονται με τοπικούς ερευνητές που διερευνούν παραπτώματα του ICE. Μία άλλη είναι καλύτερη εκπαίδευση για τους πράκτορες και υποχρέωση να φορούν κάμερες σώματος. Μια ακόμη είναι η λεγόμενη «διόρθωση Bivens», που επεκτείνει τη δυνατότητα των ενάγοντων να μηνύουν ομοσπονδιακούς αξιωματούχους που παραβιάζουν τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Πριν από δεκαετίες, στην υπόθεση Bivens κατά Έξι Αγνώστων Κατονομαζόμενων Πρακτόρων, το Ανώτατο Δικαστήριο καθιέρωσε αυτό το δικαίωμα — μόνο και μόνο για να το περιορίσει σταδιακά σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Πέρα όμως από τις διαπραγματεύσεις για συγκεκριμένες παραχωρήσεις, υπάρχει μια ευρύτερη μάχη αρχής. Οι Δημοκρατικοί δεν θέλουν να χρηματοδοτήσουν μια υπηρεσία που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο ούτε να της δώσουν περισσότερα χρήματα από όσα ήδη έχει. Πράγματι, το ICE έλαβε το καλοκαίρι μια τόσο τεράστια χρηματοδοτική ένεση από το «One Big Beautiful Bill» του Τραμπ, ώστε μπορεί να χρηματοδοτεί τις επιχειρήσεις του εις διπλούν για τα επόμενα τρία χρόνια, λέει ο Μπόμπι Κόγκαν από το Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο, ένα προοδευτικό think tank. Η Υπηρεσία Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων διαθέτει αρκετά για να αντέξει από εννέα έως έντεκα μήνες. Οι Ρεπουμπλικάνοι, λοιπόν, μπορούν να αγνοήσουν τις απαιτήσεις των Δημοκρατικών και να περιμένουν να τελειώσει το «λουκέτο» χωρίς να επηρεαστεί καθόλου το ICE. Ακολούθησαν αυτή την τακτική και κατά το περσινό φθινοπωρινό κλείσιμο, που προκλήθηκε από αντιπαράθεση για τις επιδοτήσεις υγείας, και οι Δημοκρατικοί τελικά υπέκυψαν. Αν οι Ρεπουμπλικάνοι υποχωρήσουν αυτή τη φορά, θα είναι επειδή η κοινή γνώμη τους λέει ότι πρέπει.
