Η Αργεντινή βιώνει μια περίοδο έντονης κοινωνικής και οικονομικής αναταραχής, με τους πολίτες να συνεχίζουν τις διαμαρτυρίες κατά των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση του προέδρου Χαβιέρ Μιλέι. Παρά τη μείωση του πληθωρισμού και τη βελτίωση των ποσοστών φτώχειας σε σχέση με τα ιστορικά υψηλά του 2024, η δυσαρέσκεια παραμένει έντονη. Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Υπό πίεση οι κοινωνικές υπηρεσίες και εργατικά δικαιώματα στην Αργεντινή Η κυβέρνηση Μιλέι έχει καταργήσει επιδοτήσεις στην ενέργεια και τις μεταφορές, ενώ έχει μειώσει σημαντικά τη χρηματοδότηση σε δημόσια πανεπιστήμια και παιδιατρικά νοσοκομεία. Οι πρόσφατες διαμαρτυρίες, που κορυφώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2026, επικεντρώνονται στο νομοσχέδιο «εκσυγχρονισμού της εργασίας», το οποίο, σύμφωνα με συνδικάτα και επικριτές, περιορίζει τα εργασιακά δικαιώματα, επιτρέπει τη διαπραγμάτευση μισθών σε επίπεδο εταιρείας, αποδυναμώνοντας τις συλλογικές συμβάσεις, και μειώνει τις εργοδοτικές εισφορές και τις αποζημιώσεις απόλυσης. Στο πλαίσιο της μείωσης του δημοσίου ελλείμματος, η κυβέρνηση απέλυσε πάνω από 42.000 κρατικούς υπαλλήλους και κατάργησε ολόκληρα υπουργεία. Παράλληλα, οι πολίτες διαμαρτύρονται για την περιορισμένη αύξηση μισθών και συντάξεων, που δεν καλύπτει τον πληθωρισμό, με αποτέλεσμα την ουσιαστική μείωση της αγοραστικής δύναμης. Η κυβέρνηση προβάλλει τα μέτρα ως απαραίτητα για τη σωτηρία της χώρας από την οικονομική κατάρρευση. Ο πληθωρισμός επιταχύνθηκε ελαφρώς τον Ιανουάριο του 2026 στο 2,9% μηνιαίως, ενώ η φτώχεια μειώθηκε στο 31,6% το πρώτο εξάμηνο του 2025, από το 52,9% που είχε φτάσει το 2024. Η οικονομία βρέθηκε σε ύφεση το 2024 λόγω πτώσης της παραγωγικής βάσης, ενώ το ποσοστό ανεργίας για το 2026 εκτιμάται στο 6,6%, με την άτυπη απασχόληση να παραμένει υψηλή, στο 51,6%. Άγριες διαδηλώσεις στο Μπουένος Άιρες Οι διαδηλώσεις στο Μπουένος Άιρες συχνά λαμβάνουν βίαιη τροπή, με συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει σκληρή στάση, απειλώντας όσους αποκλείουν δρόμους με διακοπή κοινωνικών επιδομάτων και χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και αντλίες νερού για τη διάλυση των συγκεντρώσεων. Οι αλλαγές στην αγορά εργασίας στοχεύουν στην πλήρη απορρύθμιση με σκοπό την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Το νομοσχέδιο προβλέπει αντικατάσταση της εφάπαξ αποζημίωσης απόλυσης με σύστημα εισφορών, αύξηση της δοκιμαστικής περιόδου για νέους υπαλλήλους, κατάργηση προστίμων για εργοδότες με ανασφάλιστους εργαζόμενους και περιορισμό της συνδικαλιστικής δύναμης. Παράλληλα, το καθεστώς RIGI προσφέρει φορολογικές και τελωνειακές ελαφρύνσεις σε μεγάλες επενδύσεις για 30 χρόνια, γεγονός που ανησυχεί για την επίπτωση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η δημοτικότητα του Μιλέι και η κοινωνική πόλωση Παρά τη σκληρή λιτότητα, η δημοτικότητα του Χαβιέρ Μιλέι παραμένει αξιοσημείωτη, αν και οι πρόσφατες μετρήσεις δείχνουν σημάδια κόπωσης. Η κοινή γνώμη παραμένει διχασμένη, με περίπου 42-45% των πολιτών να τον στηρίζει, θεωρώντας τον το μοναδικό «φάρμακο» απέναντι στη διαφθορά των προηγούμενων ετών. Οι νέοι, που αποτελούσαν τη βασική εκλογική του βάση, εμφανίζουν σημαντική πτώση υποστήριξης λόγω περικοπών στην παιδεία και αύξησης του κόστους ζωής. Η μεσαία τάξη δηλώνει ότι «δεν μπορεί να αντέξει άλλη αύξηση» στις τιμές των υπηρεσιών, ενώ ένα τμήμα του πληθυσμού θεωρεί ότι «υπάρχει φως στο τούνελ» λόγω επιβράδυνσης του πληθωρισμού. Γεμάτο προκλήσεις το μέλλον της Αργεντινής Οι διεθνείς οργανισμοί διαβλέπουν θετικά σημάδια για την ανάπτυξη. Το ΔΝΤ προβλέπει αύξηση του ΑΕΠ κατά 4% για το 2026 και το 2027, ενώ ο ΟΟΣΑ εκτιμά ανάπτυξη 3% για το 2026 και 3,9% για το 2027, υποστηριζόμενη από επενδύσεις στους τομείς της ενέργειας και των ορυχείων. Ο πληθωρισμός αναμένεται περαιτέρω να επιβραδυνθεί, με ορισμένες εκτιμήσεις να τον φέρουν σε μονοψήφια επίπεδα έως το 2027. Παρά την αισιοδοξία των αριθμών, οι αναλυτές επισημαίνουν σοβαρές ευπάθειες. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου μπορεί να προκαλέσει κοινωνική και πολιτική αστάθεια, ενώ η χώρα αντιμετωπίζει τεράστιες αποπληρωμές χρέους και ανησυχίες για υπερτιμημένο πέσο, που πλήττει την ανταγωνιστικότητα της τοπικής βιομηχανίας. Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει πόσο ακόμα θα αντέξει η κοινωνική ανοχή αν οι οικονομικές βελτιώσεις δεν μεταφραστούν σύντομα σε πραγματική αύξηση των μισθών.
