Οι επιτελικοί υπουργοί του Μεγάρου Μαξίμου ετοιμάζονταν στην αρχή της εβδομάδας (που ολοκληρώνεται την Κυριακή 5/4 εν μέσω πολιτικής θύελλας) για το Πάσχα και για τον αναπρογραμματισμό της συζήτησης στη Βουλή με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η νέα δικογραφία τούς βρήκε απροετοίμαστους, προκαλώντας τον εκνευρισμό του Πρωθυπουργού. Ο ιός της απρονοησίας ξαναχτύπησε. Η αιφνιδιαστική για το Μέγαρο Μαξίμου διαβίβαση της νέας δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ στη Βουλή, όπως επιβεβαιώνεται από διαφορετικές πηγές που μίλησαν στο Protagon, αποκάλυψε ότι ο μηχανισμός του «επιτελικού κράτους» δεν λειτούργησε. Αντιθέτως, σε μια υπόθεση με βαρύ πολιτικό φορτίο, το κυβερνητικό κέντρο έδειξε να αγνοεί όχι μόνο το εύρος του προβλήματος, αλλά ακόμη και τον χρόνο εκδήλωσής του. Και αυτό, για ένα σύστημα που επένδυσε πολιτικά στον συντονισμό (και έδρεψε καρπούς με τον χειρισμό κρίσεων κατά την πρώτη τετραετία – Εβρος, πανδημία, Ανατολικό Αιγαίο), είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Στις αρχές της εβδομάδας, στο κυβερνητικό στρατόπεδο η προσοχή ήταν στραμμένη αλλού. Το βασικό μέλημα ήταν η διαχείριση της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης για το κράτος Δικαίου και τις υποκλοπές, έπειτα από το αίτημα του Νίκου Ανδρουλάκη. Το Μαξίμου αναζητούσε τρόπο να κερδίσει χρόνο, να μεταθέσει τη σύγκρουση. Σε ένα κλίμα μιας κάποιας χαλαρότητας, που είχαν προκαλέσει οι θετικές για τη Νέα Δημοκρατία δημοσκοπήσεις μετά την κίνηση ματ του Κυριάκου Μητσοτάκη να στείλει τις φρεγάτες και τα F 16 στην Κύπρο, εκεί ακριβώς έσκασε απροειδοποίητα το πρόβλημα: ενώ προετοίμαζαν την αναβολή μιας δύσκολης κοινοβουλευτικής μάχης, δεν είχαν αντιληφθεί ότι πίσω τους ερχόταν με ταχύτητα μια πολύ πιο σοβαρή πολιτική καταιγίδα. Η νέα δικογραφία δεν έπεσε από τον ουρανό. Το ότι ήρθε τώρα και όχι μετά το Πάσχα μπορεί να αιφνιδίασε το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει την απουσία της οποιασδήποτε προετοιμασίας. Αντιθέτως, ενισχύει την εντύπωση ότι κρίσιμα κέντρα του κυβερνητικού μηχανισμού είχαν επαναπαυθεί. Αυτό ακριβώς εξόργισε, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, τον Κυριάκο Μητσοτάκη: όχι απλώς το περιεχόμενο της δικογραφίας, αλλά το γεγονός ότι το στενό του επιτελείο βρέθηκε να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις. Μοιραία, ένα μέρος από τα «βέλη» κατευθύνθηκε στον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργο Μυλωνάκη. Είναι ο άνθρωπος που θεωρητικά έχει την ευθύνη του πολιτικού συντονισμού και της έγκαιρης προειδοποίησης σε τέτοια ζητήματα. Η εικόνα, όμως, που επιβεβαιώνεται είναι ότι ούτε ο ίδιος είχε αντιληφθεί τι ακριβώς επρόκειτο να συμβεί και πότε. Και αυτό είναι πολιτικό ζήτημα. Διότι το επιτελικό κράτος δεν κρίνεται στις ανακοινώσεις, στα non paper και στη διαχείριση της επικοινωνιακής καθημερινότητας, αλλά στις στιγμές που απαιτούν πρόβλεψη, ψυχραιμία και ετοιμότητα. Από τη στιγμή που η δικογραφία έφθασε, στο Μαξίμου άρχισαν τα τηλέφωνα, οι συσκέψεις και οι διαρροές. Συζητήθηκαν γραμμές άμυνας, ζυγίστηκαν πρόσωπα, εξετάστηκαν πολιτικές λύσεις. Ομως όλα αυτά έγιναν εκ των υστέρων. Ισως εκεί να βρίσκεται και ένα μέρος της ουσίας του προβλήματος για τη δεύτερη τετραετία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπη με μια γνωστή ελληνική παθογένεια: διαχειρίζεται ακόμη και τα (προβλέψιμα ή αναμενόμενα) γεγονότα αφού πρώτα έχουν ξεπεράσει. Το πλήγμα δεν είναι τώρα μόνο επικοινωνιακό. Είναι κυρίως πολιτικό, καθώς αναδεικνύει αδυναμίες στον συντονισμό και στην έγκαιρη αποτίμηση κρίσιμων εξελίξεων. Οταν το κέντρο διοίκησης δείχνει να αιφνιδιάζεται, η εικόνα συνοχής του κυβερνητικού κέντρου δοκιμάζεται και δημιουργείται εύλογος προβληματισμός. Το ζητούμενο πλέον για τον Πρωθυπουργό είναι να ενισχύσει τους μηχανισμούς πρόβλεψης και ετοιμότητας, έτσι ώστε παρόμοιες καταστάσεις να μην επαναληφθούν στο μέλλον. Βεβαίως, το μέλλον περιλαμβάνει αυτή τη στιγμή τη διαχείριση της κρίσης και την προετοιμασία για τις εκλογές. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
