Η πατρίς αγωνιά. Το Αγιο Φως βρίσκεται μέσα στις φλόγες του πολέμου της Μέσης Ανατολής και η κυβέρνηση δηλώνει ότι θα κάνει τα πάντα για να φέρει σε πέρας τη δύσκολη αποστολή της αεροπορικής μεταφοράς, η οποία λέγεται ότι «θεσμοθετήθηκε» στην αεροπορική της εκδοχή (Ολυμπιακή τότε γαρ) από τη Δήμητρα Λιάνη και έναν ταξιδιωτικό πράκτορα. Λιάνη, ξε-Λιάνη, η υποδοχή του Αγίου Φωτός με τιμές αρχηγού κράτους αντιμετωπίζεται πλέον από τις κυβερνήσεις ως ζήτημα τιμής και ως προαιώνια παράδοση. Ετσι εξηγούνται, άλλωστε, οι δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, που αναφέρθηκε στην κρισιμότητα του ζητήματος για τον υπαρκτό ελληνισμό. Το Σάββατο, ο κ. Μαρινάκης, εκών άκων –καθώς η κυβέρνηση θέλει να κλείσει τις υδατοστεγείς πόρτες στα δεξιά ενόψει και του κόμματος Σαμαρά– τόνισε ότι παρά τον πόλεμο, τις ρουκέτες και τα drones, θα δοθεί μάχη ώστε να έρθει το Αγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα με αεροσκάφος και με τιμές αρχηγού κράτους. Μιλώντας στον Real FM, υπογράμμισε επί λέξει ότι το υπουργείο Εξωτερικών «θα πράξει ό,τι απαιτείται για την έλευση του Αγίου Φωτός», ακόμη και με ολιγομελή αποστολή για λόγους ασφαλείας, επισημαίνοντας ότι «δεν χρειάζεται πανικός» και «με τον έναν ή τον άλλον τρόπο» το Φως θα φτάσει εγκαίρως ώστε να συνεχιστούν οι εορτασμοί όπως πρέπει. Κάπως έτσι, μια πρακτική που μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 δεν είχε ούτε τον χαρακτήρα της αυθημερόν μεταφοράς ούτε την παραμικρή σχέση με κρατικά πρωτόκολλα, έχει μετατραπεί σε μια επιχείρηση υψηλού συμβολισμού. Το ενδιαφέρον, βεβαίως, είναι ότι η απαρχή της δεν εντοπίζεται σε κάποιον θεσμικό σχεδιασμό, αλλά –όπως συγκλίνουν αρκετές μεταγενέστερες αναφορές στον ελληνικό Τύπο– σε μια ιδέα του ταξιδιωτικού πράκτορα Ιάκωβου Οικονομίδη , ο οποίος φέρεται να οργάνωσε την πρώτη αεροπορική μεταφορά το 1988. Από εκεί και πέρα η ιστορία αποκτά ενδιαφέρον. Δίπλα στο όνομα του Οικονομίδη, σε πιο πολιτικοποιημένες ή αιχμηρές αναγνώσεις, προστίθεται συχνά και εκείνο της Δήμητρας Λιάνη, σε μια προσπάθεια να εξηγηθεί πώς μια ιδιωτική πρωτοβουλία βρήκε τόσο γρήγορα τον δρόμο της προς την Ολυμπιακή και, τελικά, προς μια πιο «επίσημη» αντιμετώπιση. Το τι ακριβώς συνέβη στα παρασκήνια παραμένει εν μέρει αντικείμενο ερμηνειών – κάτι που ίσως ενισχύει τη γοητεία της ιστορίας. Η ουσία, πάντως, είναι ότι για αρκετά χρόνια η μεταφορά του Αγίου Φωτός παρέμενε εκτός στενού κρατικού ελέγχου. Η σταδιακή αναβάθμισή της σε τελετουργία με χαρακτηριστικά κρατικής υποδοχής ήρθε αργότερα, ιδίως από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν η διαδικασία άρχισε να αποκτά τα στοιχεία που σήμερα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητα: επίσημη αποστολή, κυβερνητική συμμετοχή, τιμές. Και κάπως έτσι, μια ιδέα που ξεκίνησε –αν μη τι άλλο– με πιο πρακτικά κριτήρια, εξελίχθηκε σε ζήτημα εθνικής σημασίας, όπου η επιτυχής άφιξη του φωτός δεν είναι απλώς μια λειτουργική υπόθεση, αλλά μια υπόθεση που αγγίζει την εικόνα και τιμή του κράτους, του απανταχού ελληνισμού και των όσων θεωρεί κεκτημένα, χωρίς να βάζει νερό στο κρασί του το χριστεπώνυμο πλήρωμα κόντρα στη λαίλαπα της woke κουλτούρας, του εθνομηδενισμού και της λήθης για όσα ενώνουν τον λαό μας με τις προαιώνιες ορθόδοξες παραδόσεις μας. Το αν αυτή η εξέλιξη ήταν ένα ιστορικό εθνικό και πανορθόδοξο χρέος που μετουσίωσε το 1988 σε πράξη μια γυναίκα με προσβάσεις στην Ολυμπιακή της καρδιάς μας (την παλιά, την «ορθόδοξη») μικρή σημασία έχει πια. Το θέμα τώρα είναι τι κάνουμε και αν θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αλλά ας μην ανησυχούμε. Αυτός ο λαός, αυτό εδώ το έθνος των Ελλήνων που απέδειξε το θάρρος και την ανδρεία στον Μαραθώνα, στις Πλαταιές, στις Θερμοπύλες και στη Σαλαμίνα, μοιάζει έτοιμο να δώσει άλλη μια μάχη. Για μια παράδοση σπουδαία, την οποία σχηματοποίησαν και μας κληροδότησαν η Μιμή και ο ταξιδιωτικός πράκτωρ. Εμπρός λοιπόν! Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
