Καμιά φορά στην πολιτική τα πράγματα είναι πιο απλά από ό,τι φαίνονται. Η φόρμουλα του επιτελικού κράτους ήταν μια απολύτως συνειδητή επιλογή από τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον Ιούλιο του 2019 η οποία είχε σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά. Εχοντας μακρά εμπειρία και βιώματα από την πολιτική, καθώς «γεννήθηκε» μέσα σε αυτή, ο κ. Μητσοτάκης ήθελε οι υπουργοί, οι υφυπουργοί και τα στελέχη της διοίκησης να μην κάνουν του κεφαλιού τους. Οχι μόνο για να υπάρχει συντονισμός αλλά και για μην επικρατούν μικροσυμφέροντα, αποφασίστηκε όλα τα νομοσχέδια να «σκανάρονται» από το Μαξίμου, δηλαδή από το επιτελείο του Πρωθυπουργού και τον ίδιο. Ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο οι συνεδριάσεις του υπουργικού Συμβουλίου αποφάσισε να γίνονται σε απόσταση δέκα βημάτων από το γραφείο του. Ετσι, οι μηνιαίες συναντήσεις των υπουργών υπό τον ίδιο έφυγαν από την ειδικό χώρο της Βουλής και μεταφέρθηκαν απέναντι από το γραφείο του κ. Μητσοτάκη. Στην αίθουσα η οποία έλαβε (31.07.2019) το όνομα του αείμνηστου Δημήτρη Στεφάνου. Με μια φράση: ο στόχος ήταν να μη συμβούν αυτά που τελικώς συνέβησαν κατά τη δεύτερη τετραετία. Από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι το σοκ της 28ης Φεβρουαρίου του 2023 στα Τέμπη, λίγους μήνες προ των εθνικών εκλογών, το επιτελικό κράτος είχε δώσει δείγματα γραφής: ♦ Αντέδρασε στην υβριδική επίθεση του Ερντογάν στον Εβρο, διαχειρίστηκε υποδειγματικά το πρώτο κύμα της πανδημίας, επένδυσε στην ετοιμότητα και τις συμμαχίες κατά την κρίση του καλοκαιριού του 2020 στο Ανατολικό Αιγαίο όταν οι στόλοι της Ελλάδας και της Τουρκίας ήταν έξω και «κοιτούσαν» ο ένας τον άλλον. Ενώ από τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς η κυβέρνηση οργάνωσε κεντρικά (σε συνεργασία με τον Ν. Χαρδαλιά) την εμβολιαστική εκστρατεία κατά της Covid-19 η οποία κύλησε άψογα. Εκτός από την επιλογή της δομής έπαιξαν ρόλο και τα πρόσωπα. Οπως λέει στο Protagon στέλεχος της γαλάζιας παράταξης «ο Πρωθυπουργός είχε δίπλα του πρόσωπα εμπιστοσύνης για να συνομιλούν π.χ. με το ΓΕΕΘΑ κατά τη διάρκεια της νύχτας στις μεγάλες κρίσεις με τους Τούρκους, όταν ο εκείνος έπρεπε να ξεκουραστεί για λίγες ώρες έχοντας το κεφάλι του ήσυχο». «Ή, επίσης», συνεχίζει ο ίδιος, «όταν συνέβη το αδιανόητο στα Τέμπη, υπήρξε ο άνθρωπος δίπλα του» ο οποίος θα αναλάμβανε μια αποστολή (πολιτικής) αυτοκτονίας: «να βγει μπροστά με το πρόσωπό του και να αναλάβει την ενημέρωση των πολιτών για τις πρώτες κινήσεις του κράτους με σκοπό την επανέναρξη της λειτουργίας του σιδηροδρόμου». Μετά τον εκλογικό θρίαμβο του Ιουνίου του 2023, τα πράγματα ήταν πλέον διαφορετικά στο Μέγαρο Μαξίμου. Γι’ αυτό και τον Μάρτιο του 2025, μετά από πολλά λάθη και αστοχίες, ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε έναν εκ των κορυφαίων της κυβέρνησης, τον Κωστή Χατζηδάκη, για τη θέση του αντιπροέδρου. Εδώ όμως πρέπει να γίνει ένας πολιτικός όσο και χωροταξικός διαχωρισμός: —Ο κ. Χατζηδάκης, με έδρα το Μέγαρο Μποδοσάκη στην Αμαλίας και όχι την Ηρώδου Αττικού, διαθέτει προφανώς το πολιτικό βάρος να βγει μπροστά. Οπως έκανε στις 2/4 στη Βουλή απαντώντας στο αίτημα του Ν. Ανδρουλάκη για εκλογές με το «ενίοτε τα αιτήματα γίνονται και δεκτά». —Δεν ανήκει όμως στα πρόσωπα που χτυπούν την πόρτα του Πρωθυπουργού στο Μαξίμου τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα για τον ενημερώσουν για κάτι (ή για να πουν την άποψή τους), δεν είναι με άλλα λόγια υπουργός-σύμβουλος. Και εκεί εντοπίζεται σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές το κενό που δεν αναπληρώθηκε τη δεύτερη τετραετία και συνδέεται με την ανεξήγητη αδράνεια για την ακρίβεια, την «απολογία» Μητσοτάκη για το ξυλόλιο (στην περίφημη πια συνέντευξη του Ιανουαρίου του 2015 στον Αlpha), το αλαλούμ με τα ΕΛΤΑ (που επιχειρήθηκε εσωτερικά να φορτωθεί στον κ. Χατζηδάκη), τη διάταξη «Iδιωτικής Χρήσεως» της Ολγας Κεφαλογιάννη που παρεισέφρησε σε νόμο και τώρα τον αιφνιδιασμό για τον «ΟΠΕΚΕΠΕ 2». Είτε αυτή η νέα κρίση προέρχεται από τους ίδιους «παραγωγούς» που πάτησαν σε υπαρκτά και ανύπαρκτα ζητήματα για να ρίξουν την κυβέρνηση («ΝΔ_Παιδεραστές», «Μικρή Μαρία», ξυλόλιο κ.ο.κ.) είτε όχι (μένει να φανεί, μικρή χώρα είμαστε), το γεγονός που επισημαίνεται είναι ότι το «επιτελικό κράτος» αντέδρασε πρώτα με άγνοια και αμεριμνησία και στη συνέχεια, για κάποιες ώρες, με τον ενοχικό σύνδρομο του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω». Με άλλα λόγια, αυτό που παρατηρούν οι αναλυτές, είναι ότι το «Επιτελικό Κράτος 2.0» είναι ο ανασχηματισμός που δεν έγινε ποτέ. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
