Σάλο έχει προκαλέσει στην Κύπρο ο διορισμός της Φιλίππας Καρσερά, συζύγου του προέδρου της χώρας, Νίκου Χριστοδουλίδη , σε πρέσβη. Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Όπως αναφέρει το philenews.com, η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας ανακοίνωσε ότι στο πλαίσιο της διαδικασίας πλήρωσης τεσσάρων κενών μόνιμων θέσεων Πρέσβη, Εξωτερικές Υπηρεσίες, αποφάσισε να προσφέρει προαγωγή, από 15/5/2026, μεταξύ άλλων και στην Πρώτη Κυρία της Κύπρου. Σημειώνει επίσης, ότι οι νέοι πρέσβεις μισθολογικά εντάσσονται στην κλίμακα Α15, όπου η βαθμίδα έχει ως εξής (μεικτά ετησίως): €64.713, 67.333, 69.953, 72.573, 75.193, 77.813, 80.433. Στη μισθοδοσία προστίθενται οι οποιεσδήποτε γενικές αυξήσεις που έχουν εγκριθεί με νομοθεσία. Επιπλέον, καταβάλλεται τιμαριθμικό επίδομα, σύμφωνα με το ποσοστό που εγκρίνεται από την Κυβέρνηση από καιρό σε καιρό. Η γυναίκα του Καίσαρα Σε ανάρτησή της, η Σκεύη Σταύρου, αρχισυντάκτρια του Πολιτικού στην εφημερίδα «Αλήθεια» αναφέρει: «Το ζήτημα, όμως, προκύπτει από το γεγονός ότι η Φιλίππα Καρσερά δεν είναι μόνο μια λειτουργός του Υπουργείου Εξωτερικών που προάγεται. Είναι, κυρίως, η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι ένας πολιτικός προϊστάμενος ανάμεσα σε άλλους. Είναι ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Καθορίζει την εξωτερική πολιτική. Προεδρεύει του Υπουργικού Συμβουλίου. Βρίσκεται πάνω από τον υπουργό Εξωτερικών, πάνω από την πολιτική ιεραρχία, πάνω από τον μηχανισμό που παράγει αποφάσεις. Το ερώτημα δεν είναι αν η Πρώτη Κυρία έχει προσόντα, ούτε αν δικαιούται, ως δημόσια λειτουργός, να εξελιχθεί. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να προαχθεί τώρα, σε αυτή τη θέση, μέσα σε αυτή την ιεραρχία, χωρίς να τραυματιστεί η αξιοπιστία του κράτους. Και αν ο τρόπος που λειτουργεί το προεδρικό ζεύγος εμπίπτει στα πλαίσια της πολιτικής ηθικής και ορθότητας. Επιπρόσθετα, η συζήτηση που επιχειρείται να μεταφερθεί στην επίδοση της Πρώτης Κυρίας (αν έγραψε καλά, αν προκρίθηκε, αν ήρθε πρώτη) είναι αποπροσανατολιστική. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι αρίστευσε, αυτό δεν απαντά στο ερώτημα. Διότι το ζήτημα δεν είναι η επίδοση, αλλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο κρίνεται η επίδοση και δη η διαδρομή της απόφασης. Η υπηρεσιακή ιεραρχία που καταλήγει σε πολιτική ηγεσία, πολιτική ηγεσία που υπάγεται στον Πρόεδρο, και τελική κρίση από Επιτροπή της οποίας η σύνθεση προκύπτει από την ίδια την εκτελεστική εξουσία. Δεν απαιτείται καμία παρέμβαση για να γεννηθεί η αμφιβολία. Αρκεί η δομή, η οποία δεν μπορεί να πείσει ότι η κρίση είναι απολύτως ανεπηρέαστη. Το υπουργείο Εξωτερικών επίσης είναι ο χώρος από τον οποίο προέρχεται ο ίδιος ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Υπηρέτησε ως διπλωμάτης, στη συνέχεια Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και ακολούθως διατέλεσε υπουργός Εξωτερικών επί Αναστασιάδη. Έχτισε, δηλαδή, την πολιτική του διαδρομή μέσα από αυτόν τον μηχανισμό και σήμερα, ως Πρόεδρος, βρίσκεται στην κορυφή της ίδιας αλυσίδας. Γνωρίζει πρόσωπα, ισορροπίες, διαδικασίες, εσωτερικές δυναμικές. Γνωρίζει τι σημαίνει αξιολόγηση στο ΥΠΕΞ, τι σημαίνει βαθμολογία προϊσταμένων, τι σημαίνει ΕΔΥ και τι σημαίνει προαγωγή σε θέση πρέσβη. Ταυτόχρονα ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος, είναι πολιτικά υφιστάμενος του Προέδρου. Υπήρξε, επίσης, καθηγητής της Φιλίππας Καρσερά. Αυτό από μόνο του δεν συνιστά παρανομία. Συνιστά, όμως, ακόμη έναν κρίκο σε μια αλυσίδα που δεν επιτρέπει στην κοινωνία να δει τη διαδικασία ως ουδέτερη. Η διαδικασία μπορεί να εμφανίζεται τυπικά και νομικά καθαρή. Γραπτές εξετάσεις. Προφορική συνέντευξη. Κρίση από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Η δημοκρατία, όμως, δεν μπορεί να σταθεί μέσα από τους τύπους, αλλά μέσα από την εμπιστοσύνη. Η γυναίκα του Καίσαρα Η παλιά αρχή, δυστυχώς; επιστρέφει συνεχώς στο δημόσιο διάλογο με τα όσα συμβαίνουν καθώς η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια. Πρέπει να φαίνεται τίμια. Στην περίπτωση της Πρώτης Κυρίας, το πρόβλημα δεν είναι η ηθική της υπόσταση. Δεν κρίνεται το πρόσωπο αλλά η πολιτική συνθήκη. Όταν η σύζυγος του Προέδρου προάγεται σε θέση πρέσβη σε υπουργείο που υπάγεται πολιτικά στον σύζυγό της, η διαδικασία δεν μπορεί να θεωρηθεί αδιαμφισβήτητη. Η τυπική νομιμότητα ως άλλοθι Η διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη έχει καταφύγει πολλές φορές στο ίδιο καταφύγιο. Αυτό που όλα είναι νόμιμα, θεσμικά και μέσα στις διαδικασίες. Όπως προαναφέραμε η πολιτική δεν εξαντλείται στη νομιμότητα και η δημοκρατία δεν είναι συμβολαιογραφική πράξη, αλλά εμπιστοσύνη, όρια, αυτοσυγκράτηση και σεβασμός στην κοινή αντίληψη περί δικαίου. Όπως και ο νεποτισμός δεν εμφανίζεται πάντα ως ωμή παρανομία…. Η Πρώτη Κυρία έχει κάθε δικαίωμα να είναι δημόσια λειτουργός. Δεν έχει, όμως, πολιτικά ουδέτερη θέση. Από τη στιγμή που ο σύζυγός της είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάθε επαγγελματική της κίνηση μέσα στον κρατικό μηχανισμό αποκτά δημόσιο βάρος. Όχι επειδή η ίδια φταίει, αλλά επειδή η εξουσία είναι κυρίως ευθύνη. Από την αξιοκρατία στους κουμπάρους Για πολλοστή φορά υπενθυμίζουν στην «Αλήθεια» ότι στο πρόγραμμα διακυβέρνησής του κ. Χριστοδουλίδη οι πολιτικές θέσεις παρουσιάζονταν στη βάση τεσσάρων αρχών, ανάμεσα στις οποίες ήταν η «Σύγχρονη, Δίκαιη, Συμμετοχική και Διαφανής Διακυβέρνηση». Στον ετήσιο, μάλιστα, προγραμματισμό του 2026, η ίδια κυβέρνηση προβάλλει ως έναν από τους βασικούς στόχους τη «Διαφάνεια, Λογοδοσία και Πρόληψη της Διαφθοράς». Υπενθυμίζουμε επίσης ότι ο κ. Χριστοδουλίδης προεκλογικά των προεδρικών εκλογών δήλωνε ότι διαφθορά είναι να δηλώνεις άλλη διεύθυνση για να πάει σε άλλο σχολείο το παιδί σου. Αυτά έλεγε και λέει, όμως, στα λόγια ο κ. Χριστοδουλίδης. Στην πράξη, όμως, λέει άλλα εντελώς αντίθετα. Από την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης, ως γνωστόν η δημόσια συζήτηση φορτώθηκε με διορισμούς συγγενών, φίλων, κουμπάρων, συνεργατών, πολιτικών ημετέρων. Πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος βρέθηκαν σε θέσεις. Δημόσιες δομές χρησιμοποιήθηκαν ως πεδίο τακτοποίησης. Και η αξιοκρατία μετατράπηκε σε λέξη για προεκλογικά φυλλάδια και κυβερνητικές παρουσιάσεις. Και τώρα η υπόθεση φτάνει στην κορυφή Καθώς μιλάμε για την ίδια τη σύζυγο του προέδρου. Δυστυχώς, πλέον δεν υπάρχει ανοχή στον νεποτισμό, αλλά πολιτική εξοικείωση μαζί του! Ο Νίκος Χριστοδουλίδης εξελέγη ως «ανεξάρτητος». Κυβέρνησε με κόμματα του Κέντρου. Αποδυνάμωσε τους συμμάχους του. Επιχείρησε να διαβρώσει τον ΔΗΣΥ. Άνοιξε διαύλους προς ακροδεξιά ακροατήρια. Έστησε γύρω από τον εαυτό του ένα προσωποκεντρικό σύστημα. Όχι κυβέρνηση με πολιτικές ισορροπίες. Μονοκρατία με πρόσωπα. Σε αυτό το μοντέλο, το κράτος είναι εργαλείο. Η Δημόσια Υπηρεσία δεν είναι ανεξάρτητος μηχανισμός, είναι πεδίο επιρροής. Οι θεσμοί δεν στέκονται απέναντι στην εξουσία. Περιφέρονται γύρω της. Ο αυταρχισμός της κανονικοποίησης Ο αυταρχισμός στην Κύπρο όπως φαίνεται εμφανίζεται με κανονικοποίηση και εξοικείωση. Εάν οι πολίτες ή δημοσιογράφοι στη δεδομένη περίπτωση σκεφτούμε ότι «είναι δικαίωμά της πρώτης κυρίας εφόσον έδωσε εξετάσεις» ή ότι «δεν απαγορεύεται», είναι ωσάν να επιτρέπουμε εμείς τη διάβρωση της δημοκρατικής συνείδηση.
