Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Αντόνιο Κόστα και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες αποκαλύπτουν τα αγαπημένα τους τραγούδια από την ιστορία της Eurovision . Από την «ευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά» έως τη μετάβαση της Πορτογαλίας στη δημοκρατία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιράζονται τις κορυφαίες επιλογές τους με το POLITICO . Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Είναι το μεγάλο, λαμπερό ετήσιο γεγονός που υποτίθεται ότι φέρνει κοντά τους Ευρωπαίους γύρω από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Ωστόσο, πέρα από τη σκηνή, ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision έχει μια αδιαμφισβήτητα πολιτική πλευρά. Καθώς οι προετοιμασίες βρίσκονται σε εξέλιξη για τον τελικό του Σαββάτου στη Βιέννη, οι Ευρωπαίοι ηγέτες – και οι εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς – λένε ότι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά. Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε στο POLITICO ότι το πιο «εμβληματικό» τραγούδι της Eurovision όλων των εποχών είναι η επιτυχία των ABBA του 1974, το «Waterloo». Το σουηδικό κλασικό κομμάτι ήταν «κάτι περισσότερο από έναν απλό νικητή της Eurovision», είπε, «έγινε μέρος της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς και ανέδειξε ένα από τα πιο εμβληματικά ποπ συγκροτήματα στην ιστορία». Το τραγούδι που «με συγκινεί περισσότερο», συνέχισε η Γερμανίδα πολιτικός, «είναι το “Ne partez pas sans moi” της Σελίν Ντιόν, το οποίο κέρδισε [για την Ελβετία] το 1988. Τι φωνή, τι συναίσθημα». Και, από τις πιο πρόσφατες συμμετοχές, «νομίζω ότι η ενέργεια στο “Euphoria” της Λορίν το 2012 είναι αξεπέραστη!». Το τραγούδι κέρδισε για τη Σουηδία και η Λορίν κέρδισε ξανά τον διαγωνισμό το 2023. Ένας εκπρόσωπος του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα είπε ότι η αγαπημένη του συμμετοχή στη Eurovision είναι το πορτογαλικό τραγούδι του 1974 “E depois do adeus” του Πάουλο ντε Καρβάλιο. Ενώ το τραγούδι δεν κατάφερε να κερδίσει τον διαγωνισμό, έγινε ο ύμνος για την Επανάσταση των Γαρυφάλλων μόλις τρεις εβδομάδες αργότερα, εγκαινιάζοντας τη δημοκρατική μετάβαση της χώρας. Η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα και η Ύπατη Εκπρόσωπος για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας Κάγια Κάλας δεν ανταποκρίθηκαν σε αίτημα για τα αγαπημένα τους τραγούδια στη Eurovision. Μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, η συμμετοχή των χωρών της Βαλτικής, της Πολωνίας και της Ουκρανίας στη Eurovision θεωρήθηκε ως σύμβολο της ενότητας της ηπείρου. Η συμμετοχή του Κιέβου το 2016, το “1944” της Τζαμάλα, κέρδισε τον διαγωνισμό με στίχους στην κριμαϊκή ταταρική γλώσσα που μαρτυρούσαν την απέλαση της προγιαγιάς της από τη χερσόνησο την εποχή του Στάλιν, η οποία είναι παράνομα κατεχόμενη από τη Ρωσία από το 2014. Η Eurovision παραδοσιακά χαρακτηρίζεται από πάρτι και προβολές που διοργανώνονται από το διπλωματικό σώμα των Βρυξελλών – πέρυσι, για παράδειγμα, η επερχόμενη δανική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ διοργάνωσε κοινή δεξίωση με την πρεσβεία της Ελβετίας. Φέτος, ωστόσο, είναι μια πιο υποτονική υπόθεση. Η Ισπανία, η Ολλανδία, η Ιρλανδία, η Ισλανδία και η Σλοβενία δήλωσαν ότι θα μποϊκοτάρουν τον διαγωνισμό λόγω της συνεχιζόμενης συμπερίληψης του Ισραήλ, το οποίο εκπροσωπείται φέτος από τον Νόαμ Μπετάν. Οι Βρυξέλλες φιλοξένησαν μια εκδήλωση «Ενωμένοι για την Παλαιστίνη» την Τρίτη, η οποία παρουσιάστηκε ως εναλλακτική της Eurovision. Ο Μπετάν μίλησε για το «σοκ» του αφού η εμφάνισή του στον ημιτελικό το βράδυ της Τρίτης διακόπηκε από γιουχαΐσματα και συνθήματα διαμαρτυρίας. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους, υπήρξαν δεκάδες χιλιάδες αντισημιτικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο ενόψει του διαγωνισμού. Ο Μίκι Ζοχάρ, υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού του Ισραήλ, δήλωσε ότι οι εκκλήσεις για μποϊκοτάζ είναι «επαίσχυντες και υποκριτικές». Ο διαγωνισμός, είπε, «είναι μια γιορτή της μουσικής, του πολιτισμού και της αδελφοσύνης μεταξύ των εθνών, όχι μια πλατφόρμα για την αποκόμιση πολιτικών πόντων». Τα γραφεία στοιχημάτων δίνουν το “Liekinheitin” της Φινλανδίας ως φαβορί για τη νίκη στον μεγάλο τελικό του Σαββάτου, με την κορυφαία συμμετοχή να επιλέγεται τόσο από τις εθνικές κριτικές επιτροπές όσο και από την ψηφοφορία του κοινού.
