Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση της Ρένας Δούρου να προτείνει την Ελενα Ακρίτα ως αντικαταστάτρια της Ολγας Γεροβασίλη για τη θέση της αντιπροέδρου της Βουλής αντιστοιχεί με το να είχε προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την ίδια θέση τον Αδωνι Γεωργιάδη. Αν δεχθούμε ότι ρόλος του/της εκάστοτε προεδρεύοντος/προεδρεύουσας είναι να διαφυλάσσει την εύρυθμη λειτουργία και πάντως την τάξη στο Κοινοβούλιο, καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί εκ προοιμίου ενδεδειγμένη. Υπάρχει βέβαια πολύ κακό προηγούμενο, με την έμπνευση του Αλέξη Τσίπρα να χρίσει Πρόεδρο της Βουλής την Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά μάλλον δεν έχει νόημα να συζητεί κανείς πώς θα πλησιάσει σε εκκεντρικότητα μια επιλογή για μια τόσο σημαντική θεσμική θέση. Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος τι εναλλακτικές είχε η Ρένα Δούρου. Και με δεδομένο το περιορισμένο πλέον κοινοβουλευτικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, οι επιλογές είναι περιορισμένες. Ο Θεόφιλος Ξανθόπουλος θα ήταν μία από αυτές. Και με βεβαιότητα θα εξασφάλιζε μία διευρυμένη πλειοψηφία, αφού είναι ένας από τους συνεπέστερους, αξιοπρεπέστερους και, αναμφίβολα, μετριοπαθείς κοινοβουλευτικούς. Περίπου τα ίδια ισχύουν για τον Γιάννη Αμανατίδη. Δεν έγινε πάντως καμία τέτοια επιλογή, και αυτό έχει σημασία. Η αλληλουχία των γεγονότων έδειξε ότι η πρόταση της Ελενας Ακρίτα, μιας κατά τα άλλα διακεκριμένης και επιτυχημένης επαγγελματία στον χώρο του Τύπου, της λογοτεχνίας και της τηλεόρασης, στάθηκε αρκετή για την παραγωγή πολιτικής έντασης και αναστάτωσης. Η ΝΔ διεμήνυσε τη σχεδόν αντανακλαστική άρνησή της να την ψηφίσει για τη θέση της αντιπροέδρου (αν και είχε ψηφίσει την Κωνσταντοπούλου για Πρόεδρο, οφείλει να θυμηθεί κάποιος), η ίδια η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να δηλώσει κολακευμένη από αυτό, το ΠΑΣΟΚ φανέρωσε την αγωνία του να προσεγγίσει ένα αριστερόστροφο εκλογικό κοινό λέγοντας ότι θα υπερψηφίσει, και τελικά ο καβγάς κατέληξε μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με επίδικο την απήχηση στον κεντρώο χώρο, που αναδεικνύεται και πάλι ως κρίσιμος ρυθμιστής του εκλογικού αποτελέσματος, ή πάντως των επιδόσεων των δύο κομμάτων. Ολα αυτά, όσο κι αν είναι τετριμμένα και ασήμαντα, φαντάζουν ως ενδιαφέροντα στοιχεία της ούτως ή άλλως πληκτικής, αυγουστιάτικης πολιτικής καθημερινότητας. Συμβαίνουν όμως και σε μια περίοδο έντονης πολιτικής κινητικότητας, κυρίως στους χώρους της Αριστεράς και της πέραν της ΝΔ Δεξιάς. Υπό αυτό το πρίσμα και δεδομένων των ρόλων, της ιδιοσυγκρασίας του καθενός και της καθεμιάς και της επικείμενης αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων ή του ξεκαθαρίσματος για το ποιος θα μείνει με ποιον και ποιος θα φύγει για πού, ίσως να είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα μια διαφορετική οπτική στην απόφαση της πολιτικά «πανούργας» Ρένας Δούρου: μήπως τελικά η πρότασή της είχε την κρυφή επιδίωξη να «κάψει» (και να αρχίσει να ξεφορτώνεται) την Ελενα Ακρίτα; Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google
