Από τον Δάντη ξέρουμε ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις». Τώρα μαθαίνουμε ότι για την κοινοτική Ευρώπη, ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με τους χειρότερους πολιτικούς της. Η μετά Μέρκελ Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την ίδια κακή τύχη με τη, μετά τη Μέρκελ, Γερμανία. Και στις δύο περιπτώσεις, στο ρετιρέ της πολιτικής ηγεσίας έχουν εγκατασταθεί άβουλοι και ανίκανοι —ή χειραγωγούμενοι— από την εξουσία του Χρήματος. Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Συχνά υποταγμένοι στο ιμπέριουμ των ΗΠΑ, που τώρα θέλουν να σύρουν και την Ευρώπη στο δικό τους θλιβερό —και επικίνδυνο— κατάντημα του Τραμπισμού. Η πολιτική παρακμή στη Γερμανία και τη Γαλλία Το ψάρι άρχισε να χαλάει από το κεφάλι. Τα τελευταία χρόνια η Γερμανία παραδόθηκε στον συνασπισμό δύο σαλτιμπάγκων από τα δύο μεγάλα κόμματα της πολιτικής ιστορίας της: μετά τον Σολτς των Σοσιαλιστών ανέλαβε εκ μέρους των Συντηρητικών ένας κολαούζος του Σόιμπλε. Πάρε τον έναν και χτύπα τον άλλον. Διαδοχικά παρέδωσαν στην ακροδεξιά τη μόνη χώρα στην οποία έπρεπε να αποτραπεί η άνοδός της. Στη Γαλλία, ο «χορηγούμενος» των πλουσίων της χώρας Μακρόν κατέστρεψε την οικονομία της, αποδιάρθρωσε την εξωτερική πολιτική και έστειλε την Ε΄ Γαλλική Δημοκρατία στη μέγγενη Λεπέν-Μελανσόν. Η ακροδεξιά εξάπλωση στην υπόλοιπη Ευρώπη και η Ελλάδα Η Ιταλία κυβερνάται από την ακροδεξιά, με Πρωθυπουργό μια υπερφίαλη θαυμάστρια του μουσολινικού φασισμού. Στην Ουγγαρία, όταν πολυκαίρισε ο Όρμπαν, πήρε τη θέση του ένα πολιτικό τέκνο του. Η βόρεια ζώνη της Ένωσης πέφτει από τον έναν ακροδεξιό στον άλλον. Μόνο η Ιβηρική Χερσόνησος διασώζεται… Στην Ελλάδα η εικόνα έχει στοιχεία μπαμπούσκας: στο όνομα της… Κεντροδεξιάς, η χώρα βρίσκεται —με τη θέληση του σοφού λαού της— στα χέρια μιας οικογένειας. Στην πράξη δεν λείπουν οι καθεστωτικές και ακροδεξιές πρακτικές. Αναμενόμενο. Στο κυβερνών κόμμα δεσπόζουν ακροδεξιοί με ροπή στον τραμπισμό: μισαλλοδοξία, ρατσισμός, εχθρότητα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους παγκόσμιους οργανισμούς διευθετήσεων, σχέσεις με —διεφθαρμένα— καθεστώτα. Ενίοτε με φιλοναζιστικές συνιστώσες —όπως ο Ζελένσκι— ή με κτηνώδεις ακροδεξιούς υπουργούς που ζητούν ευθέως τη δολοφονία ανθρώπων, όπως στην περίπτωση του εγκληματία Νετανιάχου. Χώρια οι «μπίζνες» με τα μεσαιωνικά αραβικά «πολιτεύματα». Ο ρόλος της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η αποδόμηση της Κομισιόν Στον κοινό παρονομαστή, η κοινωνική Ευρώπη αυτοανατινάζεται με το φαινόμενο Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ο γαλλoγερμανικός άξονάς της έχει παραδώσει την εξουσία —παραβιάζοντας τις Συνθήκες λειτουργίας του μεγαλύτερου επιτεύγματος της ανθρωπότητας σε ό,τι αφορά την ευημερία, τη Δημοκρατία, την Ειρήνη, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα… Ελέγχεται για διαφθορά, ανικανότητα, αμφισβήτηση από λαούς και μεγάλες κοινωνικές οργανώσεις, παράκαμψη του Ευρωκοινοβουλίου. Διέλυσε τη Κομισιόν, εξέτρεψε την Ευρώπη από την ομοσπονδιακή προοπτική της και την προσήλωση σε αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε: την αποτροπή του πολέμου. Όχι με την παγίδευση στην Ουκρανία, οδηγώντας σε καταστροφή τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Ούτε σ’ αυτόν που προπαγανδίζει, δεσμεύοντας κοινωνικούς πόρους των λαών υπέρ στρατιωτικών δαπανών. Για άμυνα σε περίπτωση… ρωσικής εισβολής σε κοινοτικό έδαφος. Ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας και η άνοδος της AfD Κυρίως αυτόν που θα προκύψει από τον απερίσκεπτο επανεξοπλισμό της Γερμανίας —τον οποίο απέκλεισε προνοητικά η μεταπολεμική διεθνής κοινότητα— και ήδη δικαιώνεται. Το αυγό του φιδιού, που εκκολάπτεται εδώ και χρόνια στα γερμανικά Καντόνια, σκάει στα χέρια του μοιραίου Φρίντριχ Μερτς : το AfD που επελαύνει, από τη μια καλλιεργεί τον νεοναζισμό και από την άλλη την αναβίωση του σωβινισμού, με την επιστροφή των αποφάσεων στα εθνικά κοινοβούλια. Φίδια απειλούν την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ασήμαντος Μερτς είναι το πρώτο θύμα τους.
