Είναι μάλλον δύσκολο να καταλήξει κανείς αν οι 13 βουλευτές που έχουν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και διατηρούν τις έδρες τους ως «ανεξάρτητοι» είναι αξιολύπητοι ή άξιοι της μοίρας τους. Αφότου συνέβησαν όσα συνέβησαν από το 2023 και έπειτα, μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία και τη νέα διάσπαση, έγιναν αρχικά χειροκροτητές του Στέφανου Κασσελάκη, στη συνέχεια του Σωκράτη Φάμελλου, έπειτα είδαν τον Τσίπρα να σηκώνει άγκυρες για άλλους προορισμούς, αισθάνθηκαν το καράβι του ΣΥΡΙΖΑ να βουλιάζει, πήδηξαν, αλλά έμειναν μετέωροι. Σήμερα, και ενώ δηλώνουν ανεξάρτητοι, πρωταγωνιστούν σε ένα κωμικοτραγικό παράδοξο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τους ζητά –και ορθώς– να παραδώσουν τις έδρες τους. Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας έχει θέσει ως όρο για την ένταξη στην ΕΛ.Α.Σ. την παραίτηση από τη βουλευτική ιδιότητα. Υπό μία έννοια, και αυτός ορθώς πράττει. Παρά ταύτα, 13 βουλευτές (Σωκράτης Φάμελλος, Ολγα Γεροβασίλη, Καλλιόπη Βέττα, Γιώργος Γαβρήλος, Μίλτος Ζαμπάρας, Διονύσης Καλαματιανός, Μαρίνα Κοντοτόλη, Χάρης Μαμουλάκης, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, Πόπη Τσαπανίδου, Κώστας Μπάρκας και Γιώργος Ψυχογιός) εξακολουθούν να περιφέρονται στη Βουλή σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Και ας έχουν υπογράψει πριν από την εκλογή τους το 2023 (επί Τσίπρα δηλαδή) εκείνο το κείμενο που, μεταξύ άλλων, περιλάμβανε τη δέσμευση ότι «όλες/όλοι οι βουλευτές που εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ/ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ δεσμεύονται πολιτικά και ηθικά ότι η έδρα που καταλαμβάνουν ανήκει στο κόμμα». Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό και, κατά δική τους ομολογία, ηθικό. Τι ρόλο ακριβώς παίζουν λοιπόν όλοι αυτοί σήμερα; Επικαλούνται κάποια αρχή ή άλλο σοβαρό λόγο για την παραμονή τους στη Βουλή; Αφού έφυγαν από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκαν, γιατί δεν παραιτούνται και από τις έδρες τους, να συνεχίσουν την πολιτική τους ζωή όπως αλλιώς επιθυμούν (ή μπορούν); Ολοι γνωρίζουν την απάντηση. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά πίσω τις έδρες του, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να διασκεδάζει με τους «13». Εχει διαμηνύσει, υποτίθεται, ότι οι παραιτήσεις από τη Βουλή και η ένταξη στο δικό του κόμμα δεν θα πρέπει να γίνει στο «παρά 5’» των εκλογών. Αυτό πάντως αφήνει πολλά χρονικά περιθώρια. Είναι όμως και σίγουρο ότι αυτή η συνθήκη βολεύει τον επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ., καθώς υπηρετεί στο απόλυτο τον δικό του ρόλο στο κόμμα-παράσταση για έναν. Στον βαθμό που παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον αυτό το δράμα, οι επόμενες πράξεις του ίσως να είναι ακόμη πιο ζωηρές και έντονες. Θα παραιτηθούν τελικά πράγματι (και) οι 13; Θα το κάνουν σε εύλογη χρονική απόσταση από τις εκλογές; Θα βρεθούν όλοι μαζί σε αυτόν τον «χορό του Ζαλόγγου» ή θα κινηθούν κατά μόνας; Και, εν τέλει, εφόσον θα έχουν παραιτηθεί, θα περάσουν όλοι από τη διαλογή του Τσίπρα; Λογικά, όλοι τους, ή έστω οι περισσότεροι, θα έχουν μεγάλη αγωνία ώσπου να διασφαλίσουν το πολιτικό μέλλον τους, αν και αυτό θα το κρίνουν οι πολίτες με την ψήφο τους. Θα έχει όμως και πραγματικό ενδιαφέρον το βράδυ των εκλογών να διαπιστωθεί πόσοι και ποιοι από αυτούς θα επανεκλεγούν, ειδικά αν στα κριτήρια των ψηφοφόρων περιλαμβάνεται το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google
