Εχει πάντα ένα χαριτωμένο στοιχείο η α λα γκρέκα εκδοχή των όσων συμβαίνουν στην Ευρώπη. Κάπως έτσι, παρακολουθεί κανείς με το ανάλογο ενδιαφέρον πώς άνοιξαν οι ορέξεις των επίδοξων επαναστατών της χώρας, με τις εκπαιδευτικές (αρχικά) κινητοποιήσεις στη Γαλλία, που τείνουν να εξελιχθούν σε εξέγερση κατά του Μακρόν, λίγους μήνες προτού αυτός αποχωρήσει από την Προεδρία. Τις διαμαρτυρίες στη Γαλλία έχει σπεύσει να οικειοποιηθεί ο αριστερός υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2027, Ζαν Λικ Μελανσόν. Και την ίδια στιγμή, το επαπειλούμενο χάος σπεύδει να εκμεταλλευτεί πολιτικά η Μαρίν Λεπέν, προτάσσοντας, προφανώς, το δόγμα «νόμος και τάξη». Κατ’ αναλογία στα καθ’ ημάς, οργανώνεται μία κλιμακωτή κινητοποίηση «πανεκπαιδευτικού» χαρακτήρα, αρχικά με συμβολική κατάληψη της Πλατείας Συντάγματος και εν συνεχεία με συλλαλητήρια στην Αθήνα και ολόκληρη τη χώρα. Τα – εύλογα – αιτήματα των κινητοποιήσεων: προάσπιση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, αντιμετώπιση του στεγαστικού ζητήματος, βελτίωση των υποδομών και αύξηση της χρηματοδότησης για την κάλυψη των ελλείψεων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα κ.ά. Εν όψει των κινητοποιήσεων παρατηρείται μία άχαρη, σχεδόν βαριεστημένη διαχείριση, αφενός εκ μέρους της κυβέρνησης, αφετέρου εκ μέρους της αντιπολίτευσης και ειδικά εκείνου του σκέλους της, που θεωρεί ότι θρέφεται πολιτικά από μία αναστάτωση τέτοιου τύπου, δίχως αυτό να έχει απαραίτητα και δημοσκοπικό ή εκλογικό αντίκρισμα, πλέον. Στην μεν περίπτωση της κυβέρνησης και της ΝΔ, γίνεται φανερό ότι οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται ως ένα είδος ευκαιρίας ώστε να συσπειρωθεί το περιβόητο ακροατήριο των «νοικοκυραίων». Κάθε απειλή κοινωνικής αναστάτωσης ενεργοποιεί αντανακλαστικά και αναβιώνει μνήμες του «μετώπου της λογικής». Εξ ου και ο Αδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να δηλώσει ότι κάποιοι επιδιώκουν το χάος, ενώ ο πιο μαχητικός Κωνσταντίνος Κυρανάκης διαβεβαίωσε ότι η Αθήνα δεν θα γίνει Παρίσι και είπε εμφατικά ότι η Αριστερά υποκινεί βίαιες διαδηλώσεις. Αν κάτι ισχύει, είναι ότι το ΚΚΕ είναι ίσως το μόνο κόμμα που οργανωμένα μπορεί να κινητοποιήσει μαθητές, φοιτητές και καθηγητές. Το πώς ξεκινούν οι βιαιότητες και τα επεισόδια σχεδόν σε κάθε διαδήλωση είναι πάντως μία εν πολλοίς διαφορετική συζήτηση. Με αυτά τα δεδομένα, το χαριτωμένο της υπόθεσης είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Λίγο αφότου αποκαθηλώθηκε από τον Λάκη Λαζόπουλο (ο οποίος δηλώνει πλέον ότι μοναδική αξιόπιστη εναλλακτική είναι ο… Αντώνης Σαμαράς) και με ένα ύφος μειλίχιο και συγκαταβατικό, δήλωσε σε συνέντευξή του σε περιφερειακό τηλεοπτικό σταθμό ότι «το μήνυμα έρχεται δυνατά και οι νέοι βγαίνουν μπροστά» και προσέθεσε ότι οι νέοι σε όλη την Ευρώπη αναζητούν «ελπίδα, προοπτική και το δικαίωμα στο όνειρο» απέναντι σε αδιέξοδες πολιτικές. Μάλλον έχει ζηλέψει τον Μελανσόν. Ισως και να ονειρεύεται ότι μπορεί εν έτει 2026 και σε ηλικία 52 ετών να γίνει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ των Λεγραινών και του Σαρωνικού. Το ίδιο μάλλον και ο νεαρός συνεργάτης του που κάπου στα κοινωνικά δίκτυα ευχήθηκε «και στα δικά μας», παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν στο Παρίσι. Πέρα όμως από όλα αυτά τα χαριτωμένα και τις όποιες κινητοποιήσεις μπορεί να υποκινούνται, το βέβαιο και κρίσιμο είναι ένα: ούτε ο Τσίπρας έχει πρόσβαση και απήχηση στην νεολαία και τους φοιτητές, ούτε και εκείνοι θέλουν να ακούν το παραμικρό για τον Τσίπρα. Εν ολίγοις, ένα στοιχείο που αναδεικνύεται με αφορμή τις κινητοποιήσεις ανά την Ευρώπη, είναι το κενό της πολιτικής εκπροσώπησης μεγάλων κοινωνικών ομάδων και πρωτίστως των νεότερων ηλικιών. Αυτό είναι το κρισιμότερο ζήτημα _ αλλά και μία εντελώς διαφορετικής τάξεως συζήτηση. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google
