Ο Ιταλός φωτογράφος και καλλιτέχνης Eduardo Castaldo μετέφερε τον πόνο των παλαιστινιακών οικογενειών στη Γάζα στην καρδιά της Νάπολης, μέσα από το καλλιτεχνικό του έργο «Holy Mothers of Gaza» (Άγιες Μητέρες της Γάζας). Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo) Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. «Άγιες Μητέρες της Γάζας» Η έκθεση «Άγιες Μητέρες της Γάζας» τοποθετεί παραδοσιακές απεικονίσεις της Παναγίας με το Θείο Βρέφος πάνω από φωτογραφίες Παλαιστίνιων μητέρων και παιδιών, συνδέοντας ένα χριστιανικό σύμβολο αιώνων με τον ανθρώπινο πόνο που εκτυλίσσεται στη Γάζα. Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo) Καθώς τμήματα των ιερών εικόνων αποκαλύπτονται ή αφαιρούνται, από κάτω τους αναδύονται φωτογραφίες πραγματικών μητέρων και παιδιών. Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo) Το έργο περιλαμβάνει 16 εγκαταστάσεις σε θρησκευτικά εικονοστάσια στο ιστορικό κέντρο της Νάπολης, προσκαλώντας τους επισκέπτες να στοχαστούν πάνω στη μητρότητα, την απώλεια, την πίστη και το ανθρώπινο κόστος του πολέμου. Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo) Ποιος είναι ο Eduardo Castaldo Ο Eduardo Castaldo (35 ετών) γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολη της Ιταλίας και ξεκίνησε να εργάζεται ως ανεξάρτητος φωτορεπόρτερ το 2006. Η πρώτη του ολοκληρωμένη δημοσιογραφική εργασία αφορούσε την κρίση των απορριμμάτων στην Ιταλία. Όταν το ζήτημα απασχόλησε τη διεθνή επικαιρότητα τον Απρίλιο του 2007, ο Castaldo άρχισε να συνεργάζεται με αρκετά κορυφαία περιοδικά. Μέχρι το 2008, δραστηριοποιούνταν κυρίως στη νότια Ιταλία, καλύπτοντας γεγονότα και ειδήσεις που σχετίζονταν κατά κύριο λόγο με τη μαφία και την εγκληματικότητα. Το ρεπορτάζ του για την Καμόρα στη Νάπολη δημοσιεύθηκε σε όλο τον κόσμο. Στα τέλη του 2008, ο Castaldo εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ και κάλυψε την επιχείρηση «Cast Lead» (Μολυβένιο Μολύβι) του ισραηλινού στρατού στη Γάζα —τόσο από τα ισραηλινά σύνορα όσο και από το εσωτερικό της Λωρίδας της Γάζας. Τον Ιανουάριο του 2011, έφτασε στο Κάιρο λίγες ώρες πριν από την έναρξη της αιγυπτιακής επανάστασης και παρέμεινε στην πλατεία Ταχρίρ μέχρι την παραίτηση του Μουμπάρακ. Η κάλυψη των γεγονότων από τον ίδιο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Time, καθώς και σε μέσα ενημέρωσης ανά τον κόσμο. Τον Μάιο του 2011, ο Castaldo έφυγε προσωρινά από τη Μέση Ανατολή για να εργαστεί σε διάφορα πρότζεκτ στην Ιταλία. Εργάστηκε ως φωτογράφος στα γυρίσματα της ταινίας «Reality» του σκηνοθέτη Matteo Garrone ( που βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών το 2009), ενώ παράλληλα κάλυψε, κατόπιν ανάθεσης, διάφορα ειδησεογραφικά γεγονότα και εκδηλώσεις στην Ιταλία. Το 2012 επέστρεψε στη Μέση Ανατολή, όπου σήμερα εργάζεται πάνω σε θέματα πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος στο Ισραήλ, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Αυτή την περίοδο, ο Castaldo δραστηριοποιείται μεταξύ Ιερουσαλήμ, Καΐρου και Ιταλίας. Με τα δικά του λόγια: Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη MAKAANI (@makaani.world) Βαθιά και πολύ συμβολικά πολιτικός δεν έχει αφήσει τίποτα έξω από το σχολιασμό του. Ένας σύγχρονος, ωμότερος και σαφώς λιγότερο ρομαντικός Bansky; Δεν θα τους συνέκρινα καν. Ο Εντουάρντο Καστάλδο είναι μια κατηγορία μόνος του. Μια πολύ ωραία και ελπιδοφόρα για τον κόσμο μας, κατηγορία. Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo) Το 2016, άρχισε να μετατρέπει τις φωτογραφίες από το ρεπορτάζ του στη Μέση Ανατολή σε έργα τέχνης δρόμου (street art). Ορισμένα από αυτά τα έργα έγιναν γρήγορα viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παγκοσμίως, συγκεντρώνοντας δεκάδες εκατομμύρια προβολές στα προφίλ του και ανοίγοντας έναν νέο δρόμο έρευνας και έκφρασης για τον ίδιο. Σήμερα, ασχολείται εντατικά με τον «καλλιτεχνικό ακτιβισμό» (artivism), δημιουργώντας έργα που γνωρίζουν μεγάλη διάδοση στο διαδίκτυο, με στόχο τη στήριξη του παλαιστινιακού αγώνα. Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo) Παράλληλα, εργάζεται συστηματικά για την εξέλιξη της καριέρας του ως σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας. Το 2022 γύρισε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, με τίτλο «GIOIA» (Ιταλία, 2022), σε δικό του σενάριο και σκηνοθεσία. Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, η ταινία προβλήθηκε σε περισσότερα από 60 φεστιβάλ ανά τον κόσμο (εκ των οποίων τα 4 αποτελούν φεστιβάλ που δίνουν το «εισιτήριο» για τα βραβεία Όσκαρ) και απέσπασε περισσότερα από 30 βραβεία. Αυτή την περίοδο εργάζεται πάνω στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, «L’Ultima Luna», της οποίας υπογράφει το σενάριο και για την υλοποίηση της οποίας προετοιμάζεται. Έχει πραγματοποιήσει αρκετές ατομικές εκθέσεις διεθνώς, παρουσιάζοντας τόσο το φωτογραφικό του έργο όσο και τα έργα τέχνης δρόμου, στη Νάπολη, το Κάιρο, τη Ραμάλα, το Άμστερνταμ, το Αμμάν… μεταξύ πολλών άλλων… Με δεκάδες βραβεία στο πορτοφόλιο του… ανάμεσά τους το World Press Photo 2012, αλλά και το Sony World Photography Award το 2019, ο Εντουάρντο Καστάλδο, συνεργάζεται μόνιμα με κολοσσούς των μήντια όπως το Time, το Der Spiegel, Guardian, Newsweek, Stern, LeMonde, El Pais… Το «Holy Mothers of Gaza» (Άγιες Μητέρες της Γάζας) είναι το πιο πρόσφατο εγχείρημα του Castaldo. Μέσα από μια σειρά αντιθέσεων στα σοκάκια και τις γωνιές της Νάπολης, το έργο συνδυάζει εικόνες παιδιών που έχουν σφαγιαστεί εν μέσω της συνεχιζόμενης καταστροφής στη Γάζα με μορφές της Παναγίας. Το σκίσιμο της θρησκευτικής εικόνας, που αποκαλύπτει πρόσφατες φωτογραφίες Παλαιστινίων θυμάτων, αποτελεί για τον Eduardo ένα μήνυμα που καλεί σε στοχασμό. «Το σκίσιμο της εικόνας μετατρέπεται σε μια πράξη αναγκαίου πένθους• είναι η πληγή που θεραπεύει, ενώνει και μας ωθεί στη συμπόνια», έχει δηλώσει. Η χρήση φωτογραφιών από πραγματικά ρεπορτάζ αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δουλειάς του. Η επεξεργασία τους λειτουργεί ως το «κλειδί» για να επικοινωνήσει με το παρελθόν του και να το εναρμονίσει καλύτερα με τις αξίες και τις ηθικές του αρχές. Η πρόθεση πίσω από αυτά είναι σαφής: να διαταραχθεί η κυρίαρχη γλώσσα της δυτικής κοινωνίας. «Η αντίθεση σε αυτά τα έργα τέχνης αποσκοπεί στο να προκαλέσει και να αναδείξει τις υποκρισίες και τα σφάλματα της γλώσσας μας, σε αντιπαραβολή με εικόνες της πραγματικότητας, που αποκαλύπτουν κάτι διαφορετικό. Χρησιμοποιώ μια γλώσσα που ανήκει σε πολλούς ανθρώπους, ώστε να είναι προσβάσιμη και κατανοητή από τους περισσότερους, και στη συνέχεια αποκαλύπτω τις απάτες της. Καθώς επεξεργάζομαι εκ νέου τις εικόνες μου, επεξεργάζομαι ταυτόχρονα και μια γλώσσα στην οποία ανήκω κι εγώ, ως λευκό άτομο», δηλώνει στο ηλεκτρονικό περιοδικό upmag. Κάθε φορά που βλέπω τη δημιουργία μιας από τις, συνολικά 16 εικόνες της Παναγίας με το θείο βρέφος, κάπου εκεί στο σκίσιμο, ένα δάκρυ κυλάει ή έστω βουρκώνουν τα μάτια μου. Η τέχνη είναι πολιτική πράξη καθώς η πολιτική σίγουρα δεν είναι αυτό, που μας πλασάρει η Βουλή, η τηλεόραση ή η εκάστοτε προπαγάνδα. Η πολιτική είναι τέχνη. Η πολιτική είναι η καθημερινή ζωή. Είναι η πολιτική της καθημερινότητας. Και ένα τελευταίο: Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram. Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη edie (@eduardo.castaldo)
