«Ναι» στον σταυρό προτίμησης, «όχι» στα συστήματα λίστας, είπε τη Μεγάλη Τρίτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, εκφράζοντας όπως είπε την προσωπική του γνώμη, και για μία ακόμη φορά επανέλαβε πως δεν υφίσταται θέμα αλλαγής του εκλογικού νόμου για τις επόμενες εκλογές. «Για μένα ο σταυρός είναι πολύ προτιμότερος από την όποια λίστα», δήλωσε στο ΕΡΤnews ο κ. Μαρινάκης, καθώς όπως σημείωσε, η διαδικασία αυτή προσφέρει τη δυνατότητα σε κάποιον που προέρχεται από τη δημόσια εκπαίδευση «να εκτεθεί στην ψήφο των συμπολιτών του και αν είναι καλός, να είναι στη Βουλή και αύριο μεθαύριο μπορεί να είναι και υπουργός». «Θεωρώ τον σταυρό ιερό», παρατήρησε χαρακτηριστικά και «οποιαδήποτε πρόταση μειώνει την αξία του σταυρού, είναι λάθος, είναι προς τη λάθος κατεύθυνση», ενώ πιο οξύς εμφανίστηκε έναντι όσων επιμένουν να συνδέουν την κατάργηση του σταυρού με την πάταξη της διαφθοράς, του ρουσφετιού και του πελατειακού κράτους. «Οσοι λένε ότι αν καταργηθεί ο σταυρός, θα καταργηθεί και το ρουσφέτι, θεωρώ ότι ακολουθούν έναν πολύ επικίνδυνο δρόμο ελιτισμού». σχολίασε, εκτιμώντας ότι κάτι τέτοιο οδηγεί σε βουλευτές που δεν λογοδοτούν άμεσα στους πολίτες και που θα ένιωθαν «ελέω Θεού βασιλείς», χωρίς να έχουν την ανάγκη να πάνε στον κόσμο. Σε ό,τι έχει να κάνει με τις εκλογικές περιφέρειες, ο κ. Μαρινάκης εξέφρασε την προτίμησή του στις μεγάλες περιφέρειες έναντι των μονοεδρικών που ενδεχομένως -εκτίμησε- και να ενισχύουν φαινόμενα εξάρτησης. Με τον αστερίσκο ωστόσο ότι το «τσουβάλιασμα είναι κάτι απαράδεκτο» αφού όπως τόνισε, η εντιμότητα ενός πολιτικού δεν εξαρτάται από το μέγεθος της περιφέρειας στην οποία εκλέγεται. Στη κουβέντα για το εκλογικό σύστημα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επανέλαβε τη στήριξή του στο σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής και εν γένει σε μοντέλα που διασφαλίζουν κυβερνησιμότητα. «Η προσωπική μου θέση είναι ότι πρέπει το πρώτο κόμμα να μπορεί να κάνει κυβέρνηση, όποιο είναι το πρώτο κόμμα», τόνισε, τασσόμενος υπέρ της ενισχυμένης αναλογικής. Οσον αφορά εξάλλου τη συζήτηση περί θέσπισης ορίου θητείας για τους βουλευτές, ο κ. Μαρινάκης εμφανίστηκε επιφυλακτικός απέναντι σε μια οριζόντια νομοθετική ρύθμιση, εξηγώντας ότι η διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής θητείας μπορεί να διαφέρει σημαντικά λόγω πολιτικών συνθηκών, όπως διαδοχικές εκλογές. Αντίθετα, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο εσωτερικών ρυθμίσεων από τα κόμματα, μέσω συνεδρίων και διαλόγου. Εκφράζοντας και πάλι την προσωπική του άποψη, είπε πως η παραμονή στη Βουλή δεν πρέπει να είναι «εσαεί», αναφέροντας ενδεικτικά ως βέλτιστο ένα χρονικό όριο γύρω στα 15–20 χρόνια, με εξαιρέσεις για πρόσωπα που έχουν αναλάβει κορυφαίους θεσμικούς ρόλους. Παράλληλα, επεσήμανε ότι η μακροχρόνια παρουσία πολιτικών δημιουργεί ισχυρά δίκτυα, τα οποία ενδέχεται να περιορίζουν τις ευκαιρίες για νεότερους. Στο ίδιο πλάισιο και στη συζήτηση που άνοιξε ο ίδιος ο Πρωθπουργός για το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή, ο Παύλος Μαρινάκης δήλωσε αρχικά πως «είναι μία πρόταση, μία σκέψη που ουσιαστικά ανοίγει έναν διάλογο», προσθέτοντας ότι η συζήτηση αυτή θα κορυφωθεί σε κομματικό επίπεδο στο συνέδριο της Νέα Δημοκρατία τον Μάιο, ενώ παράλληλα συνδέεται και με τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης. Αναλύοντας την πρόταση, εξήγησε ότι δεν πρόκειται για ειλημμένη απόφαση, αλλά για ένα μοντέλο που ήδη εφαρμόζεται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. «Δεν είναι κάτι προεξοφλημένο ότι θα γίνει, είναι μια σκέψη στο τραπέζι», είπε, και «την ακούω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, χωρίς να σημαίνει ότι την υιοθετώ πλήρως ή την απορρίπτω». Σύμφωνα με όσα περιέγραψε, η βασική λογική είναι ότι όταν ένας βουλευτής αναλαμβάνει υπουργικά καθήκοντα, η βουλευτική του ιδιότητα τίθεται σε αναστολή – δηλαδή «στην πραγματικότητα αφήνει σε δεύτερη μοίρα τα βουλευτικά του καθήκοντα». Στη θέση του θα αναλαμβάνει επιλαχών υποψήφιος, ώστε –όπως είπε– «η εκλογική περιφέρεια να έχει πλήρη και ενεργή εκπροσώπηση». Στο σημείο αυτό μετέφερε και την μπειρία του σε μεγάλες περιφέρειες, όπου όπως ανέφερε, είναι σαφές πως ένας υπουργός «δεν μπορεί να δίνει την ίδια βαρύτητα και στα δύο καθήκοντα». Συνάμα ωστόσο, αναγνώρισε πως υπάρχουν επιφυλάξεις, με πρώτο το επιχείρημα ότι ένα τέτοιο μοντέλο θα οδηγούσε σε περισσότερα πολιτικά γραφεία και ενδεχομένως σε μεγαλύτερη επιρροή. «Ακούγεται ότι από 300 βουλευτικά γραφεία μπορεί να φτάσουμε σε πολύ περισσότερα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ως συμπληρωματική ιδέα, κατέληξε εκπρόσωπος, έρχεται και η σκέψη για μείωση του αριθμού των βουλευτών. Οπως εξήγησε ο κ Μαρινάκης, «αν οι υπουργοί δεν είναι ταυτόχρονα βουλευτές, τότε στην πράξη ο αριθμός θα αυξηθεί», γι’ αυτό και θα μπορούσε να εξεταστεί η μείωση των εδρών της Βουλής, εντός του συνταγματικού πλαισίου. «Το Σύνταγμα δίνει εύρος από 200 έως 300 βουλευτές», επεσήμανε, προσθέτοντας ότι μια τέτοια αλλαγή θα μπορούσε να λειτουργήσει εξισορροπητικά, εφόσον προχωρήσει η πρόταση. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
