Καταγγελία του Υπάτου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Ο Φίλιπο Γκράντι, ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, εξέφρασε τη Δευτέρα (28/4) την ανησυχία του για έναν κόσμο που πλήττεται από πολέμους και έχει «τυφλωθεί» από την επιδίωξη στρατιωτικής κυριαρχίας. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κατήγγειλε την επαναλαμβανόμενη αποτυχία αυτού του οργάνου να διασφαλίσει την ειρήνη.
«Από το Σουδάν έως την Ουκρανία και από το Σαχέλ μέχρι τη Μιανμάρ, η βία έχει γίνει το χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας», δήλωσε ο Γκράντι. Κάθε μία από τις 120 συγκρούσεις που καταγράφονται παγκοσμίως από τη Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού «τροφοδοτείται από ένα κοινό φάντασμα: η πεποίθηση ότι η ειρήνη είναι προνόμιο των αδύναμων και ότι η μόνη λύση στον πόλεμο είναι να προκαλέσεις τόσο μεγάλη ζημιά στον αντίπαλο ώστε να μην έχει άλλη επιλογή παρά να παραδοθεί ή να καταστραφεί». Σε αυτό το πλαίσιο, δεν προκαλεί έκπληξη ότι οι κανόνες διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου έχουν παραμεληθεί και περιφρονούνται εύκολα όπως οι χιλιάδες ζωές που χάνονται στην αναζήτηση της κυριαρχίας.
«Δεν λέω κάτι νέο σε εσάς, μέλη του Συμβουλίου – κάτι που αποτελεί κατηγορία αυτομάτως – αλλά αυτή είναι δυστυχώς η σκληρή πραγματικότητα», πρόσθεσε ο Γκράντι.
Πρωταρχική ευθύνη: Η διατήρηση της ειρήνης
Ο Φίλιπο Γκράντι τόνισε ότι «η διατήρηση της ειρήνης είναι πρωταρχική σας ευθύνη» και υπογράμμισε πως το Συμβούλιο δεν έχει ανταποκριθεί στις περιστάσεις εδώ και χρόνια. Κάλεσε τα μέλη στο όνομα των 123 εκατομμυρίων εκτοπισμένων ανθρώπων παγκοσμίως «να μην υποκύψουν στην ήττα της διπλωματίας».
Επιπλέον, αναφέρθηκε στην κρίσιμη κατάσταση χρηματοδότησης ανθρωπιστικής βοήθειας χωρίς να κατονομάσει συγκεκριμένα κράτη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι οποίες έχουν μειώσει δραματικά τις εξωτερικές τους βοήθειες. «Ακούσαμε κλήσεις για προτεραιότητα στα εθνικά συμφέροντα και στις στρατιωτικές δαπάνες – θέματα θεμιτά – αλλά αυτά δεν πρέπει να αποκλείουν τη βοήθεια», σημείωσε.
Tέλος, προειδοποίησε: «Η βοήθεια συμβάλλει στη σταθερότητα. Οι περικοπές στους προϋπολογισμούς βοηθείας έχουν ήδη σοβαρές συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό σημαίνει εγκατάλειψη των εκτοπισμένων στη μοίρα τους και αποχώρηση υποστήριξης προς χώρες υποδοχής που συχνά βρίσκονται σε εύθραυστη κατάσταση».
