Ο Πολ Μεσκάλ και η Νέα Προσέγγιση στην Αγάπη
Ο Πολ Μεσκάλ έχει απομακρυνθεί από τον ρόλο του σκληρού άντρα που δεν εκφράζει τα συναισθήματά του. Όπως φαίνεται, ούτε το σύγχρονο σινεμά επιθυμεί πλέον τέτοιους χαρακτήρες. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου για την ταινία “the History of Sound” στο Φεστιβάλ Καννών, ο Ιρλανδός ηθοποιός, γνωστός διεθνώς από το “Normal People”, αναφέρθηκε στη σταδιακή απομάκρυνση από τους παραδοσιακούς ρόλους των «άλφα αρσενικών» στον κινηματογράφο.
«Η βιομηχανία του κινηματογράφου εξελίσσεται. Πιστεύω ότι απομακρυνόμαστε από το πρότυπο του παραδοσιακού κυρίαρχου άντρα που προχωρά με σιωπηλή δύναμη και ανεκπλήρωτο πάθος»,δήλωσε χαρακτηριστικά.
Στην ταινία του Όλιβερ Χέρμανους, ο Μεσκάλ υποδύεται τον Λιονέλ, έναν νεαρό μουσικό που το καλοκαίρι του 1919 ταξιδεύει στη Νέα Αγγλία μαζί με τον Ντέιβιντ (Τζος Ο’ Κόνορ) για να καταγράψουν παραδοσιακά τραγούδια της υπαίθρου. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια τρυφερή και ήρεμη αγάπη – μακριά από στερεότυπα.
«Δεν είναι το Brokeback Mountain – και αυτό είναι θετικό» ανέφερε ο Μεσκάλ σχετικά με τις συγκρίσεις που έχουν γίνει μεταξύ των δύο ταινιών. Θεωρεί αυτές τις συγκρίσεις «τεμπέλικες και εκνευριστικές». «Ακόμα κι αν έχουμε μια σκηνή σε εξωτερικό χώρο, δεν βλέπω καμία πραγματική ομοιότητα με το Brokeback», είπε γελώντας.
«Το Brokeback Mountain ήταν μια ιστορία καταπίεσης. Η δική μας αφήγηση αφορά τη χαρά και την αγάπη που δεν κρύβεται πίσω από κοινωνικά ταμπού»,πρόσθεσε.
Παρά την απουσία του Τζος Ο’ Κόνορ λόγω γυρισμάτων για νέα παραγωγή του Στίβεν Σπίλμπεργκ, η παρουσία του ήταν αισθητή καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. Ο Μεσκάλ μίλησε θερμά για τον συμπρωταγωνιστή του: «Είναι ένας εξαιρετικός συνεργάτης όταν πρόκειται να δημιουργήσεις χημεία».
«Γνωριζόμαστε εδώ και πέντε χρόνια κι έτσι υπήρχε ήδη ένα υπόβαθρο εμπιστοσύνης κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων», σημείωσε επίσης προσθέτοντας μια αστεία λεπτομέρεια: οι δυο τους είχαν εθιστεί στα jolly ranchers (τα αμερικανικά σκληρά γλυκά).«Καταναλώναμε περίπου οχτώ ημερησίως! Όταν σκέφτομαι τον Josh, μου έρχονται στο μυαλό αυτά τα γλυκά».
Η πιο συγκινητική στιγμή της συζήτησης ήρθε όταν ρωτήθηκε πώς επηρεάζει η ταινία την αντίληψή του για την αγάπη: «Όταν διάβασα αρχικά το σενάριο ήμουν μόλις 24 ετών.Δεν θα μπορούσα να ενσαρκώσω αυτόν τον χαρακτήρα όπως τώρα», είπε.
«Η αγάπη είναι περίπλοκη έννοια. Θυμάμαι έναν λόγο από τον Άντριου Σκοτ στο Fleabag σχετικά με το πώς η αγάπη δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα — απλά συμβαίνει χωρίς λόγια.»
“Αυτό κάνει επίσης το σενάριο: δείχνει την αγάπη μέσω πράξεων, ματιών και στιγμών σιωπής”, συνέχισε.
“Έχω μάθει ότι η καλοσύνη συχνά υποτιμάται στις σχέσεις — πρέπει να τη γιορτάσουμε περισσότερο”.
“Η Ιστορία του Ήχου” απέκτησε θερμό χειροκρότημα διάρκειας έξι λεπτών μετά την πρεμιέρα της, ενώ ο Μεσκάλ δακρύζει συγκινημένος.
Ίσως γιατί αυτή η ταινία ξεπερνά απλά ένα ακόμα love story — αποτελεί μία ευγενική υπενθύμιση ότι ο κινηματογράφος μπορεί να είναι ευαίσθητος, αυθεντικός και απελευθερωτικός — όχι μόνο στις ερωτικές σχέσεις αλλά επίσης στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ανδρεία.
