Παρακολουθώντας τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη το πρωί της Δευτέρας (6/4), διακρίνει κάποιος σε δύο φράσεις την ενόχλησή του για το πώς εξελίσσονται οι πρακτικές των αποκαλύψεων στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είπε μεταξύ άλλων ο Πρωθυπουργός: «Με δεδομένο ότι ο δυτικός νομικός πολιτισμός έχει δώσει αγώνες για να κατακτηθεί το τεκμήριο της αθωότητας, τονίζω ότι θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να το υπερασπιστώ. Γι’ αυτό και ζητώ από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μετά την άρση της ασυλίας των Βουλευτών μας, να προχωρήσει ταχύτατα σε όλες τις ανακριτικές ενέργειες και να αποφανθεί αν, σε πόσους και σε ποιους προτίθεται να ασκήσει διώξεις». Ο υπαινιγμός είναι προφανής: Πόσο θα τραβήξει αυτό το τροπάρι; Ασχέτως του αντικειμένου των ερευνών και ανεξάρτητα από την όποια βαρύτητα των αδικημάτων, εδώ και περίπου έναν χρόνο η πολιτική ζωή, η κυβέρνηση και εν τέλει η χώρα είναι όμηροι μιας φανερά μεθοδευμένης τακτικής. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά, διαπιστώνει, κρίνει, εκδίδει και διαβιβάζει δικογραφίες σε τεύχη, προκαλώντας κατά κύματα κρίσεις στην κυβέρνηση και βάζοντας την ταμπέλα του (οιονεί) κατηγορουμένου ή/και ενόχου σε υπουργούς και βουλευτές. Προηγείται πάντα η διαρροή στις παραπολιτικές στήλες ότι «έρχεται δικογραφία», συνοδευόμενη και από φημολογία για τα ονόματα που περιέχονται σε αυτήν και κάπως έτσι η χώρα χορεύει στους ρυθμούς που βαράει στο νταούλι της η κυρία Κοβέσι. Είναι άλλο πράγμα η ουσία της όποιας υπόθεσης και άλλο αυτές οι μέθοδοι που όλοι παρακολουθούμε. Από πού ακριβώς εκπορεύονται οι διαρροές δεν είναι γνωστό. Αν πάντως υπέθετε κανείς ότι η όποια αντιπολίτευση είχε κάποια πρόσβαση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και πληροφόρηση από εκεί, θα ήταν εύλογο να καταλήξει στο ότι η διαχείριση της φημολογίας είναι μεθοδευμένη. Σενάρια είναι αυτά όσο συνεχίζουν να έρχονται δικογραφίες σε τεύχη, με τις αντίστοιχες διαρροές ονομάτων. Γεγονός είναι πάντως ότι με αυτό το σταγονόμετρο αποκαλύψεων, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (και πάλι: ασχέτως του περιεχομένου των δικογραφιών) έχει μετατραπεί σε κεντρικό παράγοντα της πολιτικής ζωής της χώρας. Η αντιπολίτευση μοιάζει να βολεύεται με αυτά και ως μωρά παρθένος, υιοθετεί έναν μαξιμαλιστικά καταγγελτικό λόγο, ενώ γνωρίζει και στην εκδοχή του ΠΑΣΟΚ και σε εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι όλα αυτά συμβαίνουν απλώς και μόνο επειδή υπάρχουν οι τηλεφωνικές συνομιλίες της συγκεκριμένης περιόδου. Μπορεί κανείς να υποθέσει με πολύ μεγάλο βαθμό βεβαιότητας, ότι μία αντίστοιχη έρευνα των περιόδων 2015-2019 ή και παλαιότερων, θα είχε εξίσου ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Λίγη σημασία έχει, απλώς η υποκρισία περισσεύει. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι βάσιμη η απορία: τι φαντάζονται αυτοί που ζητούν εκλογές σε αυτήν τη συγκυρία; Οτι θα χάσει ο Μητσοτάκης επειδή κάποιοι βουλευτές του ζήτησαν εξυπηρετήσεις μερικών εκατοντάδων ευρώ για την εκλογική πελατεία τους; Ή ότι οι εκλογές θα φέρουν στην κυβέρνηση τον Ανδρουλάκη με τον Φάμελλο; Μήπως έχουν αρχίσει να μοιράζουν και υπουργεία; Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ασήμαντη. Κατά μία έννοια είναι μια αποκαλυπτική επιβεβαίωση σχεδόν όλων όσων γνωρίζουμε, για τα οποία η πολιτική τάξη επιμένει να κοροϊδεύει τους πολίτες. Είναι όμως αυτά επαρκείς αφορμές για να οδηγηθεί η χώρα στο μπάχαλο, ειδικά σε αυτήν τη συγκυρία; Πολλοί ενδεχομένως απαντούν «ναι». Δεν εξυπακούεται ότι έχουν και δίκιο. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News TAGS: #ΛΑΟΥΡΑ ΚΟΒΕΣΙ • #ΟΠΕΚΕΠΕ
