Τις τελευταίες ημέρες έχει ξεκινήσει ο νέος κύκλος ενός πολιτικού σίριαλ. Θέμα του η διαφαινόμενη διεύρυνση του αντιμητσοτακικού μετώπου, όχι εξ αριστερών, αλλά στον χώρο του Κέντρου και της δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ. Η διαδικασία έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου δύο χρόνια, αρχικά από τον Κώστα Καραμανλή και την αποστασιοποίησή του από τη ΝΔ, στη συνέχεια με τις επιθέσεις του Αντώνη Σαμαρά, τη σύμπραξή του με τον Καραμανλή και τη διαγραφή του, ενώ προσφάτως στην «ομάδα» (που δεν είναι ομάδα) προστέθηκε και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, με παρεμβάσεις περί μη διακυβερνησιμότητας της χώρας και έκπτωσης των θεσμών, και με δηλώσεις για κυβερνήσεις συνεργασίας έπειτα από τις επόμενες εκλογές. Στο συμβολικό σκέλος δεν μπορούσε να υπάρξει κάτι πιο σαφές από την κοινή παρουσία των τριών στην επετειακή εκδήλωση της εφημερίδας «Δημοκρατία», πρωταγωνίστριας του αντιμητσοτακικού Τύπου. Ολα αυτά, και ειδικά η προσθήκη Βενιζέλου στο κάδρο των εχθρών του Μητσοτάκη, ενόχλησαν το Μέγαρο Μαξίμου. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κυβερνητικές πηγές, επισήμως και μη, άρχισαν να σχολιάζουν, όχι ανακριβώς, την παραδοξότητα της παρουσίας Σαμαρά και Βενιζέλου στην εκδήλωση μιας εφημερίδας η οποία τους είχε κατασυκοφαντήσει και πολεμήσει, με αποκορύφωμα τα όσα είχαν γραφτεί την περίοδο της σκευωρίας Novartis. Παρασκηνιακά ξέσπασε ένας πόλεμος στον οποίο ο καθένας επιστρατεύει ό,τι όπλα διαθέτει. Προς το παρόν είμαστε ακόμη στις τουφεκιές, άγνωστο παραμένει αν και πότε θα βγουν τα μπαζούκας ή και ακόμη βαρύτερος οπλισμός. Σε άτυπη απάντηση των όσων υποστηρίζουν κυβερνητικές πηγές, δημοσίευμα των «Νέων» αποκάλυπτε προ ημερών (17/12) ότι Μητσοτάκης και Βενιζέλος είχαν συναντηθεί παραμονές Χριστουγέννων του 2024 σε σπίτι επιχειρηματία στη Φιλοθέη και ότι εκεί ο Πρωθυπουργός είχε αναφέρει στον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης ότι θα τον πρότεινε για διάδοχο της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην προεδρική εκλογή του Μαρτίου 2025. Το όχι και τόσο δυσνόητο υπονοούμενο είναι ότι ο Πρωθυπουργός αθέτησε την υπόσχεσή του και αυτή η πολιτική εξαπάτηση του Βαγγέλη Βενιζέλου δικαιολογεί τη σημερινή του στάση. Κάτι αντίστοιχο είχε διακινηθεί και για τον Αντώνη Σαμαρά όταν και εκείνος είχε ξεκινήσει τον αγώνα του κατά του Πρωθυπουργού. Γραφόταν και λεγόταν τότε ότι ο Μητσοτάκης είχε υποσχεθεί στον Σαμαρά αρχικά τη θέση του επιτρόπου στην ΕΕ και, αφού αυτό δεν έγινε, την Προεδρία της Δημοκρατίας στην εκλογή του 2020. Ούτε αυτό συνέβη, όμως η σχέση Μητσοτάκη – Σαμαρά δεν διερράγη αμέσως επειδή το (τότε) Μαξίμου είχε φροντίσει να κρατήσει ανοιχτούς διαύλους τακτικής επικοινωνίας με τον Αντώνη Σαμαρά. Αφότου κάποια στιγμή η αρχική ομάδα του Μαξίμου αποχώρησε, η επικοινωνία διακόπηκε και ο Σαμαράς με κάθε αφορμή που παρουσιαζόταν (γάμος ομοφύλων, συνομιλίες με τον Ερντογάν, ακόμη και η περίπτωση Ρούτσι), έβαλλε κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτές οι εξηγήσεις για τη συμπεριφορά των Σαμαρά – Βενιζέλου μπορεί να είναι βάσιμες, είναι όμως και κάπως επιδερμικές. Υποβαθμίζουν το όποιο πολιτικό περιεχόμενο και υποβιβάζουν τα πολιτικά κίνητρα στο επίπεδο του καπρίτσιου και της προσωπικής απογοήτευσης. Και, τελικά, οφείλει να αναρωτηθεί κανείς: Αν αυτά τα περιστατικά εξηγούν την πολιτική τους στάση σήμερα, ποιος ωφελείται από αυτό; Οι ίδιοι ή μήπως ο Μητσοτάκης, έστω και αν μπορεί να του προσάψει κάποιος ότι δεν κρατάει τον λόγο του; Μιλάμε για πολιτική, ας μην το λησμονούμε. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
