Ο Λευτέρης Αυγενάκης θα πρέπει μάλλον να καταχωριστεί σε μία ειδική κατηγορία μελών του ελληνικού Κοινοβουλίου. Ισως μάλιστα η κατηγορία θα πρέπει να πάρει και το όνομά του, αφού τα κατ’ εξακολούθηση παραπτώματά του δεν συναντώνται εύκολα σε άλλες περιπτώσεις συναδέλφων του. Το ίδιο σπάνια είναι και η μεγαλοψυχία που επιδεικνύει η ηγεσία της κυβέρνησης για την περίπτωσή του. Κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του βουλευτή Ηρακλείου είναι η προκλητικότητα. Αν έλειπε αυτό, πώς θα ήταν δυνατόν να χειροδικήσει σε βάρος ενός εργαζoμένου στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, όπως είχε κάνει το καλοκαίρι του 2024; Ούτε δύο μήνες από το στραπάτσο της ΝΔ στις ευρωεκλογές, ένας βουλευτής της συμπεριφερόταν έτσι. Δεν το λες και έξυπνη επιλογή. Ακολούθησε η διαγραφή του από την ΚΟ της ΝΔ, όχι όμως από το κόμμα. Και μόλις πέντε μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2024 και για δυσεξήγητους λόγους, ο Αυγενάκης επανήλθε θριαμβευτικά στα έδρανα της συμπολίτευσης, έχοντας προαναγγείλει βεβαίως την εξέλιξη. Η προκλητικότητα, που λέγαμε. Πιθανώς αυτή να ήταν μία απόφαση για την οποία μετάνιωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Από τον Φεβρουάριο του 2025 και ενώ η κυβέρνηση βρισκόταν πανικόβλητη σε εκείνη την περιδίνηση λόγω Τεμπών, ο διεθνής Τύπος αρχίζει να δημοσιεύει πληροφορίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΠΕ. Η υπόθεση εξελίχθηκε με κατακλυσμιαίες αποκαλύψεις συνομιλιών, απατών και πολιτικών νταραβεριών, ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είχε δρομολογήσει την έρευνά της. Το όνομα του Λευτέρη Αυγενάκη, πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης δεν έλειπε από την ευρήματα. Παρά ταύτα, ο πρώην υπουργός, όπως και ο Μάκης Βορίδης, ευεργετήθηκαν από την ηγεσία της κυβέρνησης, η οποία μέσω εκείνων των θλιβερών μεθοδεύσεων του καλοκαιριού του 2025, ματαίωσε τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και προτίμησε την παρωδία της Εξεταστικής που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες. Μάλλον ο Λευτέρης Αυγενάκης δεν τα είδε όλα αυτά ως ευεργέτημα, αλλά πιθανώς ως ένδειξη κάποιας ακατανόητης ευγνωμοσύνης της πατρίδας προς το πρόσωπό του. Δεν μπορεί να εξηγηθεί και πολύ διαφορετικά το τελευταίο του κατόρθωμα, για το οποίο μάλιστα υπερηφανευόταν με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα. Πριν από λίγες ημέρες ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει «με τιμή και ευθύνη τη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου» της Γεωργικής Σχολής Μεσαράς και ευχαρίστησε μάλιστα και τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστα Τσιάρα. Οι συνειρμοί δεν είναι και πολύ θετικοί όταν ένας πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, που το όνομά του έχει περιληφθεί στις έρευνες για ένα σκάνδαλο και που για χάρη του έχει στηθεί μία κοινοβουλευτική παρωδία, αναλαμβάνει πρόεδρος του ΔΣ ενός νέου αναπτυξιακού φορέα, με τη μορφή αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας του αγροτικού κλάδου. Σε μία απρόσμενη όμως ένδειξη ευθιξίας, μόλις το θέμα πήρε διαστάσεις, ο Λευτέρης Αυγενάκης ταχύτατα ανακοίνωσε, πάλι μέσω κοινωνικών δικτύων, ότι δεν αποδέχεται την θέση. Πριν από λίγες ημέρες όμως δήλωνε ότι την είχε αναλάβει. Συνεπώς θα έπρεπε απλά να παραιτηθεί και να ευχαριστήσει πάλι τον υπουργό, να καταγγείλει την αντιπολίτευση, κ.λπ. Κάτι άλλο συμβαίνει, μάλλον. Κατά μία εκδοχή, υπάρχει θέμα ασυμβίβαστου. Το σοβαρότερο όμως και αυτό που «καίει» τον Αυγενάκη είναι ότι αν αναλάμβανε τη θέση του προέδρου αυτής της εταιρείας θα είχε κώλυμα εκλογιμότητας. Θα ενέπιπτε δηλαδή στην κατηγορία εκείνων που οφείλουν να έχουν παραιτηθεί από δημόσια αξιώματα τουλάχιστον 18 μήνες πριν από τις εκλογές, αν θέλουν να είναι υποψήφιοι. Γι’ αυτόν λοιπόν τον λόγο ο βουλευτής Ηρακλείου δήλωσε ότι «δεν αποδέχεται» την θέση που όμως λίγες ημέρες πριν δήλωνε ότι είχε αναλάβει με τιμή και ευθύνη. Τι ακριβώς θα πρέπει να αναμένεται, ειδικά στην περίπτωση Αυγενάκη κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Τον λόγο έτσι κι αλλιώς θα έχουν οι πολίτες του Ηρακλείου, αν δεν μεσολαβήσει κάτι άλλο. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
