Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και όχι απαραίτητα με πειστική δικαιολογία, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου και η παρουσίαση της οικονομικής πρότασης της μονοπρόσωπης ΕΛ.Α.Σ. θεωρείται πολιτική εκδήλωση πρώτου βεληνεκούς. Θα φανεί αν θα κατορθώσει να επισκιάσει την «3η του Σεπτέμβρη» του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη ή τις εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 5 του μηνός από το βήμα της ΔΕΘ. Πάντως ένα μπορεί να προεξοφληθεί: θα γίνει σούσουρο και κουβέντα σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και κοινωνικά δίκτυα. Η αλήθεια είναι ότι «Τσίπρας», «Θεσσαλονίκη» και «οικονομικό πρόγραμμα», ως λέξεις συντεταγμένες στην ίδια πρόταση, δεν ξυπνούν τις καλύτερες αναμνήσεις για κανέναν. Ούτε για τους άλλοτε συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε για όσους πίστεψαν εκείνες τις αδιανόητες υποσχέσεις του 2014, ούτε φυσικά για όσους ψήφισαν –μεταξύ των οποίων και το Ψυχικό και η Εκάλη– περιμένοντας σεισάχθεια, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και τόσα άλλα. Μπορεί να πει κάποιος, με την αναγκαία δόση μεγαλοψυχίας, «περασμένα, ξεχασμένα». Και μπορεί ορισμένοι να πιστεύουν αυτά που λέει σήμερα ο Τσίπρας, ότι τότε ήξερε το «τι», αλλά όχι το «πώς», ενώ σήμερα τα ξέρει όλα. Οσοι πιστοί προσέλθετε. Πιθανότατα όμως το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη νέα εμφάνιση του αρχηγού του αόρατου κόμματος να είναι άλλο. Θα είναι οι ουρές που λογικά θα σχηματιστούν έξω από τον χώρο όπου θα μιλήσει, όχι τόσο από πολίτες, αλλά από επίδοξα στελέχη του κόμματος, που είτε ήταν βουλευτές και έχουν παραιτηθεί είτε παραμένουν στο Κοινοβούλιο και αναμένουν να μπουν στον προθάλαμο του Τσίπρα για το κάστινγκ. Το ποιοι θα είναι εκεί, πόσο αστραφτερά ή μουδιασμένα θα είναι τα χαμόγελα και πώς θα τους αντιμετωπίσει ο «αρχηγός», σίγουρα θα προσφέρει θέαμα και τροφή για σχόλια. Εδώ όμως υπάρχει και ουσία. Μέχρι στιγμής ο Τσίπρας έχει κάνει την επιλογή του. Επικαλούμενος την εμπειρία της διακυβέρνησης, μιλάει με στόμφο και περισσή αυτοπεποίθηση για όλα. Για την οικονομία (που την κατέχει, όπως θέλει να μας πείσει), για την εξωτερική πολιτική (αυτή κι αν την κατέχει), για την Ανώτατη Εκπαίδευση (εδώ δεν χωρεί αμφιβολία) και λογικά, προσεχώς, για την Υγεία, τον πρωτογενή τομέα, την Ενέργεια κ.λπ. Με άλλα λόγια, καλά όλα αυτά, αλλά πού είναι το κόμμα; Με ποιους θα κάνει όλα αυτά τα νέα θαύματα ο Τσίπρας; Εχει, φυσικά, ένα επιστημονικό συμβούλιο να τον πλαισιώνει, αλλά αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα think tank που ό,τι θέλει λέει και λογαριασμό δεν δίνει – κυριολεκτικά. Οχι, το 2014 έδινε λογαριασμό ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του, μέχρι που τον έφεραν σε όλους μας η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, αφού επί μήνες ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης νόμιζαν ότι θα τη βγάλουν τζάμπα. Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά. Τότε, καλώς ή κακώς, γύρω από τον Τσίπρα υπήρχαν κάποιοι που από μια μερίδα του κόσμου θεωρούνταν σημαντικοί, για οποιονδήποτε λόγο. Από τον Τσακαλώτο, τον Μηλιό και τον Σταθάκη μέχρι τον Δραγασάκη, τον Βαρουφάκη, ακόμη και τον Κοτζιά και τον Μπαλτά και μερικούς ακόμη, υπήρχε η αφελής αίσθηση ότι ένα είδος αριστερής ιντελιγκέντσιας ερχόταν στην εξουσία και, «δεν μπορεί, πόσο χάλια μπορεί να τα κάνουν;». Το αποτέλεσμα το κρίνει η Ιστορία, πάντως όσο κι αν ο Τσίπρας έδωσε μια σημαντική πολιτική και εκλογική ώθηση στον ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχε μια ομάδα ευρύτερη, που στήριζε κατά βάση τον μύθο της Αριστεράς. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα, Τσίπρας και μόνο Τσίπρας. Και όσοι ξεροσταλιάζουν στην ουρά του κάστινγκ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν δοκιμαστεί και δεν διέπρεψαν σε κάτι. Ενας Τσίπρας για όλες τις δουλειές, λοιπόν, ο οποίος μάλιστα, όπως και ο Βέγγος στην ταινία με τον σχετικό τίτλο, έχει επιλέξει έναν κεντρικό ισχυρισμό που προβάλλει ως συγκριτικό του πλεονέκτημα ότι είναι «τίμιος. Ο τελευταίος ίσως, αλλά τίμιος». Ακόμη κι αν το πιστέψει κάποιος στο ακέραιο, μάλλον δεν αρκεί. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google
