Η ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαμών το 1922 καθήλωσε ολόκληρο τον κόσμο – αλλά γέννησε επίσης έναν από τους πιο διαχρονικούς θρύλους της αρχαιολογίας. Μια σειρά από ασθένειες, ατυχήματα και πρόωρους θανάτους ανθρώπων που συνδέονταν με την ανασκαφή τροφοδότησε τους ισχυρισμούς ότι ο τόπος ανάπαυσης του νεαρού φαραώ προστατευόταν από μια θανατηφόρα κατάρα. Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Τώρα, καθώς οι αρχαιολόγοι εξετάζουν το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσουν γεωτρήσεις σε πιθανούς κρυφούς θαλάμους , οι οποίοι θα μπορούσαν να περιέχουν τον από καιρό χαμένο τάφο της Νεφερτίτης, οι ανατριχιαστικές ιστορίες γύρω από τη λεγόμενη «κατάρα του φαραώ» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Το πρώτο άτομο έπεσε «θύμα» της κατάρας μόλις πέντε μήνες μετά το άνοιγμα του τάφου του Τουταγχαμών. ► Νέα στοιχεία για κρυφούς θαλάμους πίσω από τον τάφο του Τουταγχαμών — Ίσως κρύβουν τη Νεφερτίτη Ο λόρδος Κάρναρβον, ο κύριος χρηματοδότης του εγχειρήματος, πέθανε στις 5 Απριλίου 1923 από σηψαιμία και πνευμονία, αφού ένα τσίμπημα κουνουπιού στο πρόσωπό του μολύνθηκε. Ωστόσο, ορισμένοι υποστήριξαν ότι η εισπνοή σπορίων από την κρύπτη του φαραώ συνέβαλε στον θάνατό του. Οι φήμες ενισχύθηκαν από τον σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, συγγραφέα της σειράς ιστοριών με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς, ο οποίος, σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Glasgow Herald, δήλωσε: «Ένα κακό στοιχειώδες πνεύμα μπορεί να προκάλεσε τη θανατηφόρα ασθένεια του λόρδου Κάρναρβον. Κανείς δεν γνωρίζει τι είδους στοιχειώδη πνεύματα υπήρχαν εκείνες τις ημέρες ούτε ποια μπορεί να ήταν η μορφή τους. Οι Αιγύπτιοι γνώριζαν πολύ περισσότερα για αυτά τα πράγματα από ό,τι εμείς». Ένα ακόμη «καταραμένο» άτομο που επισκέφθηκε τον τάφο ήταν ο Τζορτζ Τζέι Γκουλντ, ένας πλούσιος Αμερικανός χρηματιστής. Επισκέφθηκε την κρύπτη το 1923 ως καλεσμένος του λόρδου Κάρναρβον, αλλά αρρώστησε σχεδόν αμέσως μετά. Δεν ανάρρωσε ποτέ και πέθανε από πνευμονία λίγους μήνες αργότερα. Ο Άρθουρ Μέις, εν τω μεταξύ, ήταν αρχαιολόγος που βοήθησε στην απομάκρυνση και καταγραφή των θησαυρών του τάφου. Η υγεία του επιδεινώθηκε μετά την εργασία του στον τάφο και πέθανε σε ηλικία 53 ετών από επιπλοκές που συνδέονταν με πνευμονία. Ένας από τους πιο μυστηριώδεις θανάτους ήταν εκείνος του Χιου Έβελιν-Γουάιτ, ενός αρχαιολόγου που μπήκε στον ταφικό θάλαμο και έβαλε τέλος στη ζωή του το 1924. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, άφησε ένα σημείωμα που έγραφε: «Υπέκυψα σε μια κατάρα». Shutterstock Παράξενα, ορισμένα από τα «θύματα» της κατάρας δεν πάτησαν ποτέ καν το πόδι τους μέσα στον τάφο. Ο ετεροθαλής αδελφός του λόρδου Κάρναρβον, Όμπρεϊ Χέρμπερτ, πέθανε επίσης το 1923 – λίγο μετά το άνοιγμα του τάφου – αφού παρουσίασε σηψαιμία μετά από οδοντιατρική επέμβαση. Αυτό ενίσχυσε τις εικασίες γύρω από την οικογένεια, με ορισμένους να υποστηρίζουν ότι υπέστη την κατάρα απλώς και μόνο επειδή ήταν συγγενής του λόρδου Κάρναρβον. Ένας ακόμη που φέρεται να έπεσε θύμα της κατάρας της μούμιας ήταν ο Άαρον Έμπερ, ο οποίος πέθανε το 1926. Αν και δεν συμμετείχε άμεσα στην ανασκαφή, ο αιγυπτιολόγος ήταν φίλος με μέλη της ομάδας. Πέθανε σε πυρκαγιά στο σπίτι του, ενώ προσπαθούσε να σώσει ένα χειρόγραφο σχετικά με τις αρχαίες αιγυπτιακές πεποιθήσεις. Παρότι ο Χάουαρντ Κάρτερ – ο άνθρωπος στον οποίο αποδόθηκε η ανακάλυψη του τάφου – φαινόταν ανεπηρέαστος από οποιοδήποτε μυστηριώδες κακό, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τους φίλους του. Ο επιχειρηματίας του εκδοτικού χώρου σερ Μπρους Ίνγκραμ φέρεται να έλαβε ως δώρο από τον κ. Κάρτερ ένα μουμιοποιημένο χέρι, το οποίο χρησιμοποίησε ως Press Papier. Λίγο αργότερα, το σπίτι του φέρεται να κάηκε και στη συνέχεια υπέστη ζημιές από πλημμύρα κατά τη διάρκεια των εργασιών ανοικοδόμησης. Μια ακόμη προσωπικότητα που αναφέρεται συχνά στις ιστορίες για την κατάρα είναι ο ακτινολόγος σερ Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας Ριντ. Η λαϊκή παράδοση και τα υπερβολικά δραματοποιημένα δημοσιεύματα της δεκαετίας του 1920 υποστήριζαν ότι ο σερ Άρτσιμπαλντ έκανε ακτινογραφία στα λείψανα του βασιλιά Τουτ λίγο πριν η μούμια παραδοθεί στις αρμόδιες αρχές του μουσείου. Οι αφηγητές της ιστορίας υποστηρίζουν ότι αρρώστησε την επόμενη ημέρα και πέθανε τρεις ημέρες αργότερα στην Ελβετία, έπειτα από χειρουργική επέμβαση στην κοιλιακή χώρα. Ο διακεκριμένος αιγυπτιολόγος Τζέιμς Χένρι Μπρίστεντ ήταν επίσης μέλος της ομάδας του Χάουαρντ Κάρτερ κατά την εξερεύνηση του τάφου του Τουταγχαμών. Σύμφωνα με τον θρύλο, λίγο μετά την ανακάλυψη επέστρεψε στο σπίτι του και διαπίστωσε ότι το κατοικίδιο καναρίνι του είχε σκοτωθεί από μια κόμπρα, η οποία εξακολουθούσε να βρίσκεται μέσα στο κλουβί του πουλιού. Καθώς η κόμπρα αποτελούσε ισχυρό σύμβολο της αρχαίας αιγυπτιακής βασιλείας και εμφανιζόταν στα καλύμματα κεφαλής των φαραώ ως ένδειξη προστασίας, το περιστατικό ερμηνεύτηκε ευρέως ως δυσοίωνη προειδοποίηση. Ωστόσο, ίσως το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον της κατάρας είναι η μοίρα του ίδιου του Χάουαρντ Κάρτερ. Ο αρχαιολόγος που ανακάλυψε τον τάφο, επέβλεψε την ανασκαφή του και πέρασε περισσότερο χρόνο στο εσωτερικό του από οποιονδήποτε άλλον, έζησε για ακόμη 17 χρόνια, πεθαίνοντας από καρκίνο το 1939 σε ηλικία 64 ετών. Μακριά από το να έχει ένα μυστηριώδες τέλος, η σχετικά μακρά ζωή του Κάρτερ έχει οδηγήσει πολλούς ιστορικούς να απορρίψουν τη λεγόμενη «κατάρα του φαραώ» ως κάτι λίγο περισσότερο από έναν μύθο που τροφοδοτήθηκε από συμπτώσεις.
