Μέχρι στιγμής ο Αλέξης Τσίπρας μάς έχει ενημερώσει ότι «κοντοζυγώνει η ώρα» για το νέο του κόμμα και εν όψει αυτού εφαρμόζει μία κλασική επικοινωνιακή μέθοδο, βγαλμένη από τα εγχειρίδια. Αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, εκδηλώσεις παρουσίασης μίας οριακά αδιάφορης ανασκόπησης της διακυβέρνησής του («Ιθάκη»), συνεντεύξεις με το σταγονόμετρο, λίγη αρθρογραφία, κ.λπ. Περιμένουμε λοιπόν τις ανακοινώσεις του. Ακόμη και όσοι δεν προσδοκούν τίποτε από αυτόν τις περιμένουν – έστω και για τον πολύ απλό λόγο, ότι πρέπει να λήξει αυτή η δημοσκοπική εκκρεμότητα και παραδοξότητα, του να μετριέται ή να επιχειρείται να μετρηθεί ένα κόμμα που ακόμη δεν υπάρχει. Σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες λοιπόν, θα εμφανιστεί λογικά ένα νέο κόμμα (προμηνύεται ως κάτι σαν αριστερό Ποτάμι), θα φανεί ποιοι θα ενταχθούν σε αυτό και θα κριθεί σε ποιο βαθμό θα διαμορφωθεί και θα είναι βάσιμη η προσδοκία για μία εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Τι δείχνουν όσα έχουμε δει και ακούσει μέχρι σήμερα για το πώς ο κ. Τσίπρας σχεδιάζει την πολιτική του αναβάπτιση; Σταχυολογώντας τα βασικά σημεία των πρόσφατων παρεμβάσεών του, στέκεται κάποιος σε ορισμένες αναφορές του. Πιο ηχηρή μεταξύ αυτών ήταν ότι θα έκλεινε τις τράπεζες από την αρχή της διακυβέρνησής του, για να μην τον εκβιάζουν οι δανειστές με την ρευστότητα. Πιθανώς να εννοούσε κάτι άλλο, πάντως αν τις έκλεινε, μάλλον θα τον εκβίαζαν ακόμη περισσότερο, ειδικά αν συνόδευε το κλείσιμο των τραπεζών με τις υπόλοιπες ελαφρότητες της περιόδου. Το άλλο που ακούσαμε ήταν η κριτική του για την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ, επειδή από αυτήν, λέει, θα κερδίσει μόνο ο ιδιώτης βασικός μέτοχος (CVC Capital Partners). Αυτός δηλαδή που κατέχει το 12%, ενώ το Δημόσιο κατέχει περίπου 32% και οι απλοί ιδιώτες επενδυτές το 40%. Σε επίπεδο διακηρύξεων, πέραν από τα αυτονόητα της φορολογικής δικαιοσύνης, της επένδυσης σε Παιδεία και Υγεία και φυσικά, ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που δεν θα εξαρτάται από τον τουρισμό, ο πρώην Πρωθυπουργός είπε την Τετάρτη (29.04) κάτι καινούργιο, από το Ηράκλειο της Κρήτης, όπου και έκλεισε ο κύκλος παρουσιάσεων της «Ιθάκης». Ποιο είναι αυτό το καινούργιο; Οτι στην Ελλάδα σήμερα «ζητείται μία ηθική επανάσταση και μπορούμε να την εγγυηθούμε». Είναι αλήθεια καινούργιο αυτό; Δεν θυμίζει, με μία νότα μούχλας και ναφθαλίνης, τις υπερφίαλες παράτες για το «ηθικό πλεονέκτημα» της προηγούμενης δεκαετίας; Δεν είναι η ίδια «κασέτα»; Είναι προφανές, για πολλούς. Οχι όμως για τον ίδιο τον πρώην Πρωθυπουργό και το επιτελείο του. Μπορεί η προσπάθεια επανεμφάνισης του Τσίπρα να βασίζεται σε μία θεμιτή αναζήτηση εναλλακτικής πολιτικής πρότασης. Μπορεί και να είναι δημιούργημα μίας ασύμμετρης φιλοδοξίας του ιδίου και όσων τον στηρίζουν, αναντίστοιχη όμως με τις πραγματικές συνθήκες και ανάγκες. Με άλλα λόγια, δεν είναι παράδοξο να υπάρχει μία τέτοια αναζήτηση. Απλώς ο Τσίπρας δείχνει ότι δεν διαθέτει την πειστική απάντηση. Αναμασά σχεδόν όλα όσα έλεγε πριν από δέκα χρόνια, σε κάποια από αυτά μάλιστα υπερθεματίζει και προσδοκά ότι έτσι, με τα ίδια συστατικά και υλικά, θα πετύχει διαφορετικό αποτέλεσμα. Ολα θα κριθούν φυσικά στις εκλογές. Και όσο αυτές θα κοντοζυγώνουν, όπως λέει και ο ίδιος, λογικά θα πρέπει να μας προσφέρει και την νέα εκδοχή του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Πιθανότατα θα θεωρεί ότι τώρα έχει την ευκαιρία να εφαρμόσει όσα δεν μπόρεσε πριν από έντεκα χρόνια. Το θέμα είναι ποιος θα τον πιστέψει. Ακολουθήστε το Protagon στο Google News TAGS: #ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ
