Πρόκειται για μια αλυσίδα εξελίξεων που κινήθηκαν προς τη λάθος κατεύθυνση και επηρεάζουν όχι μόνο τις προοπτικές των νέων αλλά ευρύτερα τη δημογραφική δυναμική της χώρας. Δεν ευθύνεται για όλες η κυβέρνηση —π.χ. ο πληθωρισμός είχε διεθνή αίτια, προτού επιταχυνθεί από την εγχώρια κερδοσκοπία— ωστόσο κάποιες επιλογές της (Airbnb, Golden Visa, απουσία στεγαστικού προγράμματος) είχαν τόσο σοβαρές παρενέργειες ώστε να μην επαρκούν πλέον οι διορθωτικές παρεμβάσεις (επίδομα στέγασης, προγράμματα «Σπίτι μου») αλλά να απαιτείται ένα ευρύτερο σχέδιο που θα περιλαμβάνει αναπροσαρμογές πολιτικών. Το ζήτημα ανέδειξε η «Καθημερινή», παραπέποντας σε έκθεση της Eurostat (εδώ) με ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 2026. Η έρευνα αναφέρει ότι «οι υψηλότερες μέσες ηλικίες αποχώρησης από το πατρικό σπίτι, δηλαδή 30 ετών και άνω, καταγράφηκαν στην Κροατία (31,5 έτη), την Ελλάδα και τη Σλοβακία (και οι δύο 30,9)». Τα στοιχεία αφορούν το 2025, χρονιά κατά την οποία οι νέοι στην ΕΕ έφευγαν από το πατρικό σπίτι σε μέση ηλικία 26,3 ετών. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που εμφανίζει μία από τις υψηλότερες μέσες ηλικίες, οι χαμηλότερες καταγράφηκαν στη Φινλανδία (21,4 έτη), τη Δανία (21,8), την Εσθονία και τη Λιθουανία (και οι δύο 22,7). Στη χώρα μας, η αλυσίδα των αρνητικών επιπτώσεων ξεκινά από το χαμηλό διαθέσιμο εισόδημα των νέων, τις θέσεις εργασίας χαμηλής εξειδίκευσης, προοπτικών και αμοιβών (για παράδειγμα στον Τουρισμό) και φτάνει έως τη στεγαστική πολιτική που απογειώνει τα ενοίκια ακόμη και στα παλιά διαμερίσματα. Ο «κοινωνικός ανελκυστήρας» στον οποίο είχε επιμείνει ο κ. Μητσοτάκης ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, προϋποθέτει καταρχάς τη μείωση της ανεργίας. Αυτός ο στόχος κατακτήθηκε όπως πιστοποιεί το 7,9% του Ιουλίου και αποτελεί μια σημαντική επιτυχία της κυβέρνησης. Δεν λειτουργεί όμως αυτομάτως ο «ανελκυστήρας» όταν οι πολιτικές για τη στέγαση και την προστασία του εισοδήματος από τον πληθωρισμό δεν επιτρέπουν στους νέους να κάνουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους. Παράλληλα, στην εξίσωση παίζουν ρόλο οι προοπτικές των θέσεων εργασίας που προσφέρονται εντός της χώρας. Ενα μόνο παράδειγμα: ένας άνθρωπος που δουλεύει σήμερα σεζόν στον Τουρισμό στα 23 του χρόνια το πιθανότερο είναι ότι στον ίδιο κλάδο θα έχει περιορισμένες αμοιβές και στα 50 του, όταν οι σωματικές του αντοχές θα είναι μικρότερες. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι οι τιμές της στέγασης και το κόστος ζωής θα πρέπει να επιτρέπουν σε έναν νέο να φύγει από το πατρικό (και εφόσον το επιθυμεί να δημιουργήσει οικογένεια), με τις δουλειές και τις αμοιβές που προσφέρει σήμερα η χώρα. Αυτές υπάρχουν. Δεύτερον, ότι η χώρα μας, μέσα από τη διαφοροποίηση του παραγωγικού μοντέλου, πρέπει να προσφέρει στους νέους περισσότερες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης, με προοπτικές εξέλιξης και καλύτερες αμοιβές, ώστε να παραμείνουν στην Ελλάδα. Πιο αργά από τη δεκαετία των μνημονίων Το πιο ανησυχητικό ίσως από τα στοιχεία της Eurostat —που ανέδειξε το ρεπορτάζ της Δήμητρας Μανιφάβα στην «Καθημερινή»— είναι πως ακόμη και στη διάρκεια της κρίσης οι νέοι στην Ελλάδα αποφάσιζαν να αποκτήσουν δικό τους νοικοκυριό σε μικρότερη ηλικία. Σε όλη την προηγούμενη δεκαετία, η μέση ηλικία αποχώρησης των Ελλήνων από το πατρικό τους ήταν κάτω από τα 30 έτη. Με δεδομένο ότι το βασικότερο εμπόδιο είναι σήμερα το υψηλό κόστος στέγασης, με το μέσο ενοίκιο για ένα διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο στην Αθήνα να αντιστοιχεί πλέον στο 70,2% του μέσου μηνιαίου μισθού, το γεγονός ότι οι νέοι φεύγουν πια αργότερα από το πατρικό τους θα πρέπει να προβληματίσει την κυβέρνηση. Εν προκειμένω, η λύση δεν μπορεί να είναι η επικοινωνιακή διαχείριση ούτε η αμφισβήτηση της Eurostat, αλλά η αναθεώρηση πολιτικών που πλήττουν τις προοπτικές των νέων —και, ευρύτερα, της χώρας μέσω του δημογραφικού προβλήματος. Οι πολίτες περιμένουν ένα σχέδιο για την επόμενη τετραετία, το οποίο δεν διεφάνη κατά την παρουσία του κ. Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google
